علوم و معارف قرآن و حدیث - علوم و معارف قرآن و حدیث - الصفحة ١٣
٢. احاديث ضعيفي که مردم به حجّيّت آن گمان دارند، در حالي که سندش صحيح نيست؛ زيرا بيشتر روات آن شيعه هستند. همچنين رواياتي که در کتب نقد الرواة اهلسنّت براي نقد و رد آمده، ولي شيعه با اين گمان که اهل سنّت، آن احاديث را پذيرفتهاند از روايات مذکور براي احتجاج عليه اهلسنّت استفاده ميکند. حتي شيعه از کتب شعرا و روشنفکراني مثل محمود عباس عقاد و احمد شوقي نيز احاديثي اخذ کرده و عليه اهلسنّت احتجاج ميکند؛ در حالي که سخن هيچيک از اينها نزد اهلسنّت حجّت نيست.[١٦]
٣. احاديثي که به سبب تأييدش از سوي برخي از علماي سنّي، مورد احتجاج شيعه قرار گرفته است؛ در حالي که اين تأييدات از جهتي خاص مثل محتوا بوده، نه تأييد نهايي حديث. همچنين برخي ديگر از دانشمندان سنّي، اين تأييدات را ناشي از تسامح دانسته و آن را نپذيرفتهاند؛ مانند ترمذي و حاکم نيشابوري که تصحيحاتشان مورد اعتماد علماي ديگر نيست.[١٧]
٤. احاديثي که عليه شيعه است و خود آنها اين روايات را صحيح شمردهاند؛ اما عدّهاي از آنها چنين رواياتي را به دليل ارسال يا عدم تواتر، رد کردهاند. اگر شيعه بخواهد به دنبال حديث متواتر باشد، بايد همه رواياتش را کنار بگذارد؛ چراکه توان تصحيح حتي يک سند مستقل از اهلسنّت را ندارد، چه رسد به اينکه بخواهد تواتر روايتي را اثبات کند.[١٨]
٥. احاديث صحيحي که شاذ است و با احاديث قابل اعتمادتر مخالفت دارد.
٦. احاديثي که شيعه آن را از اهلسنّت انکار و تشنيع کرده، در حالي که خود، در کتب روايي، آورده؛ مانند «ان الانبياء لم يورثوا درهما و لا دينارا».[١٩]
٧. احاديث مشهوري که طرق متعدّدي دارد، ولي صحت اين طرق، اثبات نشده؛ مانند «انا مدينة العلم و عليّ بابها».[٢٠]
[١٦]. نويسنده توضيح نداده که بر اساس کدام ملاکِ برگرفته از قرآن و سنّت نبوي، روايت راوي شيعي به طور کلّي مردود است؟! همچنين تبيين نکرده که آيا شيعه در لابهلاي مباحث، از اشعار براي تأييد و تنوّع بهره برده يا همه دليل شيعه، اشعار شعراي معاصر سنّي است؟!
[١٧]. آيا نويسنده، تصحيحات حاکم نيشابوري و ترمذي نسبت به روايات فضايل صحابه را نيز مردود ميشمرد؟
[١٨]. آيا نويسنده، مباني تواتر در شيعه و اقسام و نمونههاي آن را مطالعه کرده است؟
[١٩]. الکافي، ج١، ص٣٢.
آيا شيعه، وجود چنين حديثي را تشنيع کرده يا در دلالت آن با مکتب خلفا اختلاف دارد؟
[٢٠]. المستدرک علي الصحيحين، ج٣، ص١٢٦.
آيا نويسنده آنگونه که براي اثبات طرق روايات روزه روز عاشورا تلاش کرده، براي درک صحت طرق اين حديث نيز کوشيده است؟