شیعه مانند رجال الطوسي[١] نیز نامی با عنوان علوان بن داود شامی در شمار اصحاب امام صادق٧ آمده است که ظاهراً غیر از هم‌نام او در سند این حدیث است و یکسانی دو راوی روشن نیست.

منابع قرآنی

قاضی ابوبکر باقلانی(م٤٠٣ق) از عالمان بزرگ اهل سنت در سده چهارم هجری، بخش اول حدیث (قسمت دوم حدیث در این مقاله را) در دو اثر قرآنی خود، اعجاز القرآن[٢] و تمهید الاوائل و تلخیص الدلائل[٣]، آورده است.

منابع و مصادر ادبی اهل سنت و مانند آن

ادیبان معروف و مشهور عرب، قسمتی از این حدیث را در کهن‌ترین و معتبر‌ترین منابع ادب عربی آورده‌اند؛ از جمله مبرد(م٢٨٥ق)، ابوسلیمان خطابی(م٣٨٨ق) در غریب الحدیث[٤]، آبی (م٤٢١ق) در نثر الدر[٥]، زمخشری(م٥٣٨ق) در الفائق فی غریب الحدیث[٦]، شنترینی(م حدود ٥٤٢ق) در الذخیرة فی محاسن اهلالجزیرة[٧]، با نقل شعری از ابن زیدون _

[١]. تاریخ الرسل و الملوک، ج٢، ص٦١٩-٦٢٠.

[٢]. السقیفة و فدک، ص٤١-٤٣.

[٣]. مروج الذهب و معادن الجوهر، ج٢، ص٣٠١-٣٠٢.

[٤]. حلیه الاولیاء، ج١، ص٣٤.

[٥]. الجوهرة فی نسب النبی٦ و آله و اصحابة العشرة، ج١، ص٢٤٦.

[٦]. شرح نهج البلاغه، ج٢، ص٤٥-٤٨؛ ج٢، ص٥٩؛ ج٦، ص٥١؛ ج١٧، ص١٦٨.

[٧]. تاریخ الاسلام، ج٣، ص١١٧-١١٨.