رجعت به صورت احیای دو باره زندگی دنیاست؛ بنا بر این، باید روح به بدن بازگردد و بازگشتی جسمانی صورت پذیرد؛ نه فقط بازگشتی روحانی. بر اساس روایات اسلامی، بازگشت روحانی،‌ برای بسیاری از مؤمنان اتفاق می‌افتد. آنان در مواقعی خاص،‌ همچون جمعه، اجازه می‌یابند که سوی اهل منزل خود بروند و احوال آنان را مشاهده کنند؛ اما این بازگشت روحانی غیر از رجعت است که در آن، روح به بدن بازمی‌گردد و انسان زندگی جسمانی را از سر می‌گیرد.

البته از کلمات بعضی از قدمای علمای شیعه و همچنین از سخنان مرحوم طبرسی در مجمع البيان برمی‌آید که اقلیت بسیار کوچکی از شیعه رجعت را به معنای بازگشت دولت و حکومت اهل بیت: تفسیر می‌کردند؛ نه بازگشت اشخاص و زنده شدن مردگان. مرحوم طبرسی می‌گوید که مخالفت آنها طوری است که لطمه‌ای به اجماع نمی‌زند.[١]

رجعت و تشیع

بسیاری از اندیشمندان اعتقاد به رجعت را از ضروریات[٢]مذهب تشیع[٣] و انکار آن را موجب خروج از مذهب می‌دانند.[٤] شاید ضروری دانستن اعتقاد به رجعت از روایاتی ناشی شده باشد که یکی از شرایط انتساب به تشیع و اهل بیت: را اعتقاد به رجعت

[١]. علامه مجلسی هر سه احتمال را آورده است (مرآة العقول، ج٣، ص٢٠١).

[٢]. و این همان کاری است که شیخ مفید کرده است (اوائل المقالات، ص٧٧- ٧٨).

[٣]. تصحیح الاعتقاد، ص٤٠؛ مختصر بصائر الدرجات، ص٢٤؛ بحار الأنوار، ج٥٣، ص٣٩.

[٤]. سوره مؤمنون‌، آیه ٩٩- ١٠٠.