وَأَمَّا حَقَّكُمْ بِزَعْمِكُمْ فَطَلَبْتُم. فلا مالًا بَذَلْتُمُوهُ؛ وَلا نَفْسَاً خاطَرْتُمْ بِها لِلَّذي خَلَقَها؛ وَلا عَشيرَةً عادَيْتُمُوها في ذاتِ اللَّهِ. أنْتُمْ تَتَمنَّونَ عَلَى اللَّهِ جَنَّتَهُ وَمُجاوَرَةَ رُسُلِهِ وَأَماناً مِنْ عَذابِهِ.

لَقَدْ خَشِيتُ عَلَيْكُمْ، أَيُّهَا المُتَمَنُّونَ عَلَى اللَّهِ، أنْ تَحُلَّ بِكُمْ نَقِمَةٌ مِنْ نَقِماتِهِ. لأَنَّكُمْ بَلَغْتُمْ مِنْ كَرامَةِ اللَّهِ مَنْزِلةً فُضِّلْتُم بِها؛ وَمَنْ يُعرَفُ بِاللَّهِ لا تُكْرِمُونَ وَأَنْتُمْ بِاللَّهِ فِي عِبادِهِ تُكْرَمُونَ».

شما مقام و منزلت پيدا كرديد؛ ليكن وقتى كه به مقام رسيديد، حق آن را ادا نكرديد.

«وَقَدْ تَرَوْنَ عُهُودَ اللَّهِ مَنْقُوضَةً فَلا تَفْزَعُونَ، وَأَنْتُمْ لِبَعضِ ذِمَمِ آبائِكُمْ تَفْزَعُونَ؛ وَذِمّةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه و آله و سلم مَحْقُورَةٌ (مَخْفُورَةٌ)».

اگر براى پدران شما پيشامدى كند، يا خداى نخواسته كسى نسبت به پدر شما بى‌احترامى كند ناراحت مى‌شويد، داد مى‌زنيد؛ در حالى كه جلو چشمان شما عهدهاى الهى را مى‌شكنند، اسلام را هتك مى‌كنند صدايتان در نمى‌آيد، حتى قلباً ناراحت نمى‌شويد، اصولًا اگر ناراحتى در كار بود، صدايى بلند مى‌شد.

«وَالعُميُ وَالبُكْمُ وَالزمنُ في المَدائِنِ مُهْمَلةٌ، لا تُرْحَمُونَ» كوران، لال‌ها، و زمين‌گيران ناتوان از بين مى‌روند و كسى به فكر آنها نيست، كسى در فكر ملت بيچاره پابرهنه نيست.

خيال مى‌كنيد اين هياهويى را كه در راديو راه مى‌اندازند راست است؟! شما خودتان برويد از نزديك ببينيد كه مردم با چه وضعى زندگى مى‌كنند! در هر صدتا، دويست تا ده يك درمانگاه وجود ندارد! براى بيچاره‌ها و گرسنه‌ها فكرى نشده است.

مهلت هم نمى‌دهند كه اسلام آن فكرى را كه براى فقرا كرده عملى كند. اسلام مشكله فقر را حل كرده، و در رأس برنامه خود قرار داده است: (إِنَّمَا الصَّدَقاتُ لِلْفُقَراءِ ...) [١]

[١]. التوبة (٩): ٦٠.