پيشوايان است؛ نه اين‌كه مراد اهل فلسفه و عرفان باشد. «عالم باللَّه» عبارت از كسى است كه عالم به احكام خداست، و احكام الهى را مى‌داند و به او «روحانى» و «ربانى» گفته مى‌شود، البته در صورتى كه روحانيت و توجه به خداى تعالى در او غالب باشد.

«فَأَنْتُمُ المَسْلُوبُونَ تِلْكَ المَنْزِلَةَ. وَما سُلِبْتُمْ ذلِكَ إِلّا بِتَفَرُّقِكُمْ عَنِ الحَقِّ وَاخْتِلافِكُمْ في السُنَّةِ بَعْدَ البَيِّنَةِ الواضِحَةِ. وَلَوْ صَبَرْتُمْ عَلَى الأذَى وَتَحَمَّلْتُمُ المَؤُونَة في ذاتِ اللَّهِ كانَتْ أُمُورُاللَّهِ عَلَيْكُمْ تَرِدُ وَعَنْكُمْ تَصْدُرُ وَإِلَيْكُمْ تَرْجِعُ».

اگر شما مردم درستكارى بوديد و قيام به امر مى‌كرديد، مى‌ديديد كه ورود و صدور امور به شما ارتباط پيدا مى‌كند؛ از شما صادر مى‌شود و به سوى شما باز مى‌گردد. اگر آن حكومتى كه اسلام مى‌خواست پديد مى‌آمد، حكومت‌هاى فعلى دنيا نمى‌توانستند در برابر آن بايستند؛ تسليم مى‌شدند. ليكن متأسفانه كوتاهى شده است كه چنين حكومتى برپا شود. و نه مخالفين صدر اسلام گذاشتند كه تشكيل شود، و حكومت به دست آن كس كه خدا و رسول از او راضى بودند قرار گيرد تا كار به اين‌جا نكشد.

«وَلكِنَّكُمْ مَكَّنْتُمُ الظَّلَمَةَ مِنْ مَنْزِلَتِكُمْ». وقتى شما به وظيفه قيام نكرديد و امر حكومت را واگذاشتيد، براى ظلمه امكانات فراهم آمد كه اين قيام را اشغال نمايند.

«وَاسْتَسْلَمْتُمْ أُمُورَ اللَّهِ في أَيْديهِمْ، يَعْمَلُونَ بِالشُّبُهاتِ وَيَسِيرُونَ في الشَّهَواتِ، سَلَّطَهُمْ عَلَى ذلِكَ فِرارُكُمْ مِنَ المَوْتِ وَإِعْجابُكُم بِالحَياةِ الّتي هِيَ مُفارِقَتُكُمْ، فَأَسْلَمْتُمُ الضُّعَفاءَ في أيْدِيهِمْ فَمِنْ بَيْنِ مُسْتَعبَدٍ مَقْهُورٍ وَبَيْنِ مُسْتَضْعَفٍ عَلى مَعيشَتِهِ مَغْلُوبٍ».

تمامى اين مطالب بر زمان ما منطبق است. تطبيق آن بر عصر ما بيش از آن موقعى است كه حضرت فرموده‌اند.

«يَتَقَلَّبُونَ فِي المُلْكِ بِآرائِهِمْ وَيَسْتَشْعِرُونَ الخِزْيَ بِأَهْوائِهِمْ اقْتِدَاءً بِالأَشْرارِ وَجُرْأَةً عَلَى الجَبَّارِ. فِي كُلِّ بَلَدٍ مِنْهُم عَلَى مِنْبَرِهِ خَطِيبٌ يَصْقَعُ».

آن موقع خطيب روى منبر از ظلمه تعريف مى‌كرد، و اكنون راديوها هر روز داد