موسوعة الإمام الخميني 21 (ولايت فقيه( حكومت اسلامى)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٣٩ - روايت «تحف العقول»
جارى مىساختند و احكام و امور اسلام به دست آنان جريان مىيافت، ديگر ملت بيچاره و گرسنه نمىماند، احكام اسلام تعطيل نمىگرديد.
اين روايت شريفه از مؤيدات بحث ماست. اگر از نظر سند ضعيف نبود [١]، مىتوان گفت از ادلّه است، اگر نگوييم كه خود مضمون روايت شاهد بر اين است كه از لسان معصوم عليه السلام صادر شده و مضمون صادقى است.
ما از موضوع «ولايت فقيه» گذشتيم، و ديگر در اين زمينه صحبتى نمىكنيم. نيازى هم نيست كه در موضوع فروع مطلب، مثلًا زكات بايد چگونه باشد، حدود چطور اجرا شود، بحث كنيم. ما اصول موضوع را، كه عبارت از ولايت فقيه (حكومت اسلامى) مىباشد مورد بررسى قرار داديم. و عرض كردم ولايتى كه براى پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم و ائمه عليهم السلام مىباشد براى «فقيه» هم ثابت است. در اين مطلب هيچ شكى نيست، مگر موردى دليل بر خلاف باشد، و البته ما هم آن مورد را خارج مىكنيم.
همانطور كه قبلًا عرض كردم، موضوع ولايت فقيه چيز تازهاى نيست كه ما آورده باشيم؛ بلكه اين مسأله از اول مورد بحث بوده است.
حكم مرحوم ميرزاى شيرازى [٢] در حرمت تنباكو چون حكم حكومتى بود، براى
[١]. مؤلف تحف العقول روايات را با حذف اسناد آورده است. و همين موجب ارسال و ضعف روايتگرديده است.
[٢]. ميرزا حسن (يا محمدحسن) بن محمود حسينى شيرازى (١٢٣٠- ١٣١٢ ه. ق) فقيه، اصولى و رئيساماميه در عصر خود. نخست در شيراز و اصفهان به تحصيل پرداخت و در نجف از شيخ انصارى بهره فراوان برد و ٢٢ سال به درس اصول و فقه وى حاضر گرديد. پس از فوت شيخ، به عنوان مرجع شيعيان انتخاب گشت. ماجراى معروف تنباكو كه در سال درگذشت وى اتفاق افتاد و منجر به ترك استعمال توتون توسط ميليونها ايرانى و متعاقباً لغو قرارداد با طرف انگليسى شد، نمونه روشنى از اقتدار دينى و بينش سياسى اوست. ميرزا حسين نورى، آقا رضا همدانى، شيخ جعفر كاشف الغطاء، سيد كاظم يزدى، شيخ فضل اللَّه نورى و ميرزا حبيب اللَّه خراسانى از شاگردان او بودهاند. رساله در رضاع، رساله در اجتماع امر و نهى و كتابى در طهارت تا مبحث وضو از آثار اوست.