موسوعة الإمام الخميني 21 (ولايت فقيه( حكومت اسلامى)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٢٥ - روايت «تحف العقول»
دنياى آن روز نيست، بلكه هر كس را در هر زمان كه اين ندا را بشنود شامل مىشود.
مثل: (يا أَيُّهَا النَّاسُ^) كه در قرآن آمده است، خداوند با اعتراض به «احبار»، يعنى علماى يهود و استنكار رويّه آنها، اولياى خويش را موعظه فرموده، و به آنان پند داده است. منظور از «اولياء» كسانى هستند كه توجه به خدا دارند، و در جامعه داراى مسئوليت مىباشند؛ نه اينكه منظور ائمه عليهم السلام باشد.
إذ يقول: (لَوْ لا يَنْهاهُمُ الرَّبَّانِيُّونَ وَ الْأَحْبارُ عَنْ قَوْلِهِمُ الْإِثْمَ وَ أَكْلِهِمُ السُّحْتَ، لَبِئْسَ ما كانُوا يَصْنَعُونَ). خداوند در اين آيه «ربّانيّون» و «احبار» را مورد نكوهش قرار مىدهد كه چرا آنها، كه علماى دينى يهود بودهاند، ستمكاران را از «قول إثم»؛ يعنى گفتار گناهكارانه، كه اعم از دروغپردازى و تهمت و تحريف حقايق و امثال آن باشد، و از «اكل سُحت» يعنى حرامخوارى نهى نكرده و باز نداشتهاند. بديهى است اين نكوهش و تقبيح اختصاص به علماى يهود ندارد؛ و نه اختصاص به علماى نصارا دارد. بلكه علماى جامعه اسلامى، و به طور كلى علماى دينى را شامل مىشود. بنابر آن، علماى دينى جامعه اسلامى هم اگر در برابر رويّه و سياست ستمكاران ساكت بنشينند، مورد نكوهش و تقبيح خدا قرار مىگيرند. اين امر فقط مربوط به سلف و نسل گذشته نيست؛ نسلهاى گذشته و آينده در اين حكم يكسانند. حضرت امير عليه السلام اين موضوع را با استناد به قرآن ذكر فرموده، كه علماى جامعه اسلامى هم عبرت بگيرند و بيدار شوند؛ و از اداى وظيفه امر به معروف و نهى از منكر باز نايستند؛ و در برابر هيأتهاى حاكمه ستمگر و منحرف سكوت ننمايند. حضرت با استشهاد به آيه (لَوْ لا يَنْهاهُمُ الرَّبَّانِيُّونَ ...) دو نكته را گوشزد فرموده است:
١. اينكه سهلانگارى علما در وظايف، ضررش بيش از كوتاهى ديگران در انجام همان وظايف مشترك است. چنانكه هرگاه يك بازارى كار خلافى بكند، ضررش به خود او مىرسد؛ ليكن اگر علما در وظيفه كوتاهى كردند، مثلًا در برابر ستمگران