حال نيم‌سوخته باقى باشد؛ اين جرم را از بين نبريد [١]؛ ولى رژيم شاه حساب باز مى‌كند و صندوق مى‌گذارد، و به اسم بناى مسجد اقصى از مردم پول مى‌گيرند تا بتوانند از اين راه استفاده نمايند و جيب خود را پر كنند؛ و ضمناً آثار جرم اسرائيل را از بين ببرند!

اين‌ها مصيبت‌هايى است كه گريبان‌گير امت اسلام شده، و كار را به اين‌جا رسانده است. آيا علماى اسلام نبايد اين مطالب را بگويند؟ (لَوْ لا يَنْهاهُمُ الرَّبَّانِيُّونَ وَ الْأَحْبارُ عَنْ قَوْلِهِمُ الْإِثْمَ وَ أَكْلِهِمُ السُّحْتَ‌). چرا فرياد نمى‌زنند؟ چرا از اين غارتگرى‌ها هيچ سخنى نمى‌گويند؟

بعد به آيه (لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ‌) استناد شده كه ذكر آن از فرصت بحث ما خارج است.

سپس مى‌فرمايد:

[١]. در سى مرداد سال ١٣٤٨ صهيونيست‌ها مسجدالاقصى، قبله اول مسلمانان را به آتش كشيدند. اين‌جنايت كه خشم مسلمانان جهان را عليه اسرائيل برانگيخت، در مطبوعات ايران انعكاس شديد نيافت و عاملان شاه كه مراقب نشر اخبار در ايران بودند منتهاى سعى را به‌كار مى‌بردند تا در رسانه‌هاى تبليغاتى مطلبى تحريك‌آميز بر ضد اسرائيل منتشر نگردد. وزارت دربار ايران با انتشار بيانيه‌اى از اين واقعه ابراز تأسف نمود اما كمترين اشاره‌اى به عاملان و محركان اين واقعه نكرد. شاه نيز مبلغى را براى تعمير مسجدالاقصى اختصاص داد. ملك فيصل و او خواستار تشكيل كنفرانس سران كشورهاى اسلامى شدند تا در مورد اين واقعه به تبادل رأى بپردازند. در هفتمين روز اين حادثه ميليون‌ها مسلمان در كشورهاى اسلامى به تظاهرات و اعتصاب دست زدند و عامل اين جنايت بزرگ را كه جهان اسلام را تكان داده بود اسرائيل شناختند، اما در ايران رژيم از برگزارى هرگونه تظاهرات مانع گرديده و اين كار او مورد اعتراض مراجع وقت قرار گرفت. در همان روزها روزنامه الجمهوريه، چاپ بغداد، سخنان امام را درباره اين حادثه بزرگ چنين منعكس ساخت: امام ضمن دعوت مسلمانان به اتحاد، كنفرانس «رباط» را پوششى بر اين جنايت و وسيله‌اى براى منصرف ساختن اذهان مسلمانان از جنايت صهيونيسم دانستند و گفتند كه تا زمانى كه فلسطين در اشغال يهوديان است، مسجدالاقصى را نبايد مرمت كرد و آثار اين جرم بايد باقى بماند. شوراى امنيت سازمان ملل نيز اسرائيل را براى اين عمل مورد اعتراض قرار داد.