را حجت قرار ندهد و نگويد لابد اعمال و رويّه ستمكاران مطابق شرع بوده است و دين مبين اسلام اقتضا مى‌كرده كه ستمگران «اكل سحت» يعنى حرام‌خوارى كنند و مال مردم را غارت كنند.

از آن‌جا كه دايره فكر عده‌اى از دايره همين مسجد تجاوز نمى‌كند و جولان و گسترش ندارد، وقتى گفته مى‌شود «اكل سحت» يعنى حرام‌خوارى، فقط بقال سر كوچه به نظرشان مى‌آيد كه- العياذ باللَّه- كم‌فروشى مى‌كند! ديگر آن دايره بزرگ حرام‌خوارى و غارتگرى به نظر نمى‌آيد كه يك سرمايه بزرگ را مى‌بلعند، بيت‌المال را اختلاس مى‌كنند؛ نفت ما را مى‌خورند؛ به نام نمايندگى كمپانى‌هاى خارجى كشور ما را بازار فروش كالاهاى گران و غير ضرورى بيگانه مى‌كنند، و از اين راه پول مردم را به جيب خود و سرمايه‌داران بيگانه مى‌ريزند. نفت ما را چند دولت بيگانه پس از استخراج براى خود مى‌برند [١]؛ و مقدار ناچيزى هم كه به هيأت حاكمه همدست خودشان مى‌دهند، از طرق ديگر به جيب خودشان برمى‌گردد. و اندكى كه به صندوق دولت مى‌ريزد خدا مى‌داند صرف كجا مى‌شود. اين يك «اكل سحت» و حرام‌خوارى‌

[١]. در سال ١٢٨٠ ش. قراردادى ميان مظفرالدين شاه قاجار و ويليام فاكس دارسى انگليسى بسته شد و به‌موجب آن امتياز كشف و استخراج نفت ايران به انگلستان تعلق گرفت. مدت اين قرارداد شصت سال بود و ايران تنها شانزده درصد از منافع خالص را مى‌برد. در موافقتنامه‌اى كه سى و دو سال بعد به امضا رسيد مقدار سهم ايران به بيست درصد افزايش يافت. پس از سقوط مصدق، كنسرسيوم جديدى در سال ١٣٣٣ ش. تشكيل گرديد. اين كنسرسيوم از شركت نفت ايران و انگليس با ٤٠ درصد سهام، پنج شركت امريكايى «اكسون»، «موبيل»، «گلف»، «شورون» و «تگزاكو» با ٤٠ درصد سهام، شركت هلندى «رويال داچ شل» با ١٤ درصد سهام و شركت نفت فرانسه با ٦ درصد سهام، به استناد آمار موجود، از سال ٣٣ تا سال ٥٧؛ يعنى در مدت ٢٤ سال ٨٠٠/ ٩٤٧/ ٨٩١/ ٢٠٥ بشكه نفت خام و ٠٠٠/ ٠٩٠/ ٢١٢/ ١٥٢/ ١٠ پاى مكعب گاز ايران به جهان غرب صادر گشت.

رجوع كنيد به: نفت از آغاز تا به امروز؛ ظهور و سقوط سلطنت پهلوى، ج ٢؛ ايران سراب قدرت؛ داستان اوپك؛ نفت قدرت و اصول.