فرض مى شد ولى در سبق بالحق مقابل آن الاكل شى ء ما خلاالله باطل است . اين سبق ناظر به كريمه وسنريهم آياتنا فى الافاق وفى انفسهم حتى يتبين لهم انه الحق است كه هر چند مظاهر , حق مخلوق به هستند ولى چون حق بدين حقيقت و واقعيت در ديده حق بين موحد در مجالى و مظاهر آفاق و انفس متبين شده است جز او را مانند نقش دومين چشم احول باطل مى يابد . بقول شاعر مفلق مخضرم ابو عقيل لبيد بن ربيعه عامرى : الاكل شى ء ما خلاالله باطل . در صحيح . بخارى و مسلم و سنن ابن ماجه به چند وجه از رسول الله صلى الله عليه و آله روايت شده است كه اصدق كلمه قالها شاعر كلمه لبيد الاكل شى ء الخ . طوسى در شرح ديوان لبيد گويد : هذا البيت تردده كتب الحديث لاتصاله بقول الرسول : اصدق كلمه الخ بعد از آن گفت : وتذهب الروايات الى ان عثمان بن مظعون او ابابكر او النبى قال له عند ما انشد القصيده :

مرحوم آخوند در اسفار [١] فرمود : وبهذه النغمه الروحانيه قيل اهتزت نفس النبى صلى الله عليه و آله اهتزازا علويا لاسفليا حيث سمع قول لبيد الاكل شى ء و البيت وطربت طربا قدسيا لا حسيا وقال اللهم الا ان العيش عيش الاخره .

بطلان ما خلاالله , نفى كثرت و القاى و سائط و ابطال اسباب و آلات نيست زيرا كه رب مطلق از مجالى كثرت اسمائى كه ارباب جزئيه و جنود وى يعنى شئون ذاتيه اويند بايد افاضه فيض بفرمايد و

-١ ج ١ , ص ٢٠ ط ١ رحلى .