آيين كشور دارى از ديدگاه امام على عليه السلام - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٨٣ - وظايف رهبر در مقابل فرماندهان سپاه اسلام
خانواده نسبت به فرزندشان.
٢. نيرو بخشيدن به فرماندهان؛ به طورى كه رهبر از هيچ چيزى كه باعث قدرت يافتن آنها مىشود، دريغ نكند و آنچه را كه موجب تقويت و نيرومندىشان مىگردد، مشكل و بزرگ و غيرعملى به حساب نياورد.
٣. توجه دائمى نسبت به فرماندهان؛ بدين معنا كه رهبر مىبايست همواره از حال فرماندهان و مسائل زندگى آنان آگاه باشد، به آنها لطف و محبت داشته باشد و اين مسأله را ناچيز و بىاهميّت نداند؛ زيرا ارتشيان و فرماندهان سپاه، وقتى به مناسبتهاى گوناگون از رهبر خود، لطفهاى كوچك و بزرگ ببينند نسبت به وى حُسن ظنّ پيدا مىكنند و همين باعث مىشود كه با او كمال همكارى و خيرخواهى را داشته باشند و در خدمتش به جان بكوشند.
٤. رهبر نبايد به خاطر آن كه كارهاى بزرگى براى فرماندهان انجام داده و الطاف چشمگيرى نسبت به آنها كرده است، وظيفه خود را تمامشده بداند و ديگر از انجام كارهاى كوچك براى آنها خوددارى ورزد. بسا كارهاى ظاهراً ناچيز و لطفهاى كوچك هستند كه بسيار ظريف و مؤثّرند و در جلب محبّت و جذب قلوب افراد نقش مهمىدارند.
پس فرماندهان نيز همانطور كه از رهبر خود انتظار كارهاى بزرگ دارند و به آن نيازمندند، از كارهاى كوچك و ظريف او نيز شادمان مىشوند و بر رهبر است كه هر كدام از اين گونه كارها را در موقع خود انجام دهد. حضرت در اين باره مىفرمايد:
ثُمَّ تَفَقَّدْ مِنْ أُمُورِهِمْ مَا يَتَفَقَّدُ الْوَالِدَانِ مِنْ وَلَدِهِمَا وَ لا يَتَفَاقَمَنَّ فِي نَفْسِكَ شَيْءٌ قَوَّيْتَهُمْ بِهِ وَ لا تَحْقِرَنَّ لُطْفاً تَعَاهَدْتَهُمْ بِهِ