آيين كشور دارى از ديدگاه امام على عليه السلام - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٣٣ - خودفراموشى

تخلف‌ناپذير و زمانى كه خداوند لازم بداند، جامه عمل خواهد پوشيد.

دوّم اين كه يارى‌كننده خداست و قدرت خدا بى‌پايان و نامحدود است، و طبيعى است كه اگر خدا با قدرت نامحدودش، انسان محدود را يارى كند، ديگر هيچ قدرتى ياراى مقابله با اين انسانها را نخواهد داشت؛ «فَلا غالِبَ لَكُمْ» [١].

خودفراموشى‌

برخى با اين‌كه مؤمن، متعهد، دلسوز و مسؤوليت‌پذيرند و به خاطر دلسوزى و ايمان و تعهدشان از مسؤولان و متصديان كشورى انتقاد مى‌كنند (به استثناى كسانى كه فقط براى ابراز منيّت و نشان دادن روشن‌فكرى انتقاد مى‌كنند خودشان هيچ‌گونه حاضر به پذيرفتن مسؤوليت نيستند) و اعمال و رفتار آنان را با دقت بررسى و موشكافى مى‌كنند، همين كه به مسند قدرت تكيه مى‌زنند و خود، زمام امور را به دست مى‌گيرند، اعمال و كردار خويش را فراموش مى‌كنند و به خودفراموشى مبتلا مى‌شوند، گو اين كه با مسؤوليّت‌پذيرى‌شان، همه چيز به سامان رسيده و تمام نابسامانى‌ها مرتفع خواهد گرديد.

على عليه السلام براى جلوگيرى از خودفراموشى‌ كه باعث عُجب، خودبزرگ‌بينى، و خودبهتربينى نيز مى‌گردد، مالك را به گذشته‌هاى نه چندان دورش (كه از ديگران انتقاد و خرده‌گيرى مى‌كرد) متوجه مى‌سازد، و گوشزد مى‌كند كه تا ديروز تو و امثال تو، اعمال و

[١]. آل عمران: ٦٠