آيين كشور دارى از ديدگاه امام على عليه السلام - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٥٠ - تأثير ناله مظلوم

جنگ با خداست و خودش مصداق عينى جنگ است، باز هم راهِ بازگشت براى او به كلى بسته نيست؛ زيرا خدا تا جايى طرف مخاصمه اوست كه همچنان به اعمال ظالمانه‌اش ادامه مى‌دهد و در مسير توبه و بازگشت قدم نمى‌گذارد. پس خدا نيز با او مخاصمه مى‌كند «حَتّى يَنْزِعَ وَيَتُوبَ»؛ تا دست از ستمگرى بردارد و از ظلم، توبه كند. در اين حالت [و در صورتى كه صادقانه و از صميم قلب باشد] خداوند نيز از گناهش مى‌گذرد، توبه و رجوعش را مى‌پذيرد و از مقابله و مخاصمه با او چشم‌پوشى مى‌كند.

البته توبه هم در هر موردى مراتب و مدارج خاص خودش را دارد كه بايد كاملًا رعايت شود. اگر كسى حقّ‌النّاس را پايمال كرده باشد، براى پذيرش توبه‌اش كافى نيست كه تصميم بگيرد از آن به بعد، حقّ النّاس را پايمال نكند، بلكه بايد تمام توان خود را به كار ببرد و تا آن جايى كه از عهده‌اش بر مى‌آيد، حقّ النّاس را به صاحبش برگرداند و رضايت عباداللَّه و عيال اللَّه را كه مورد ظلم او واقع شده‌اند، كسب كند؛ در چنين صورتى، خداوند هم توبه واقعى و توأم با صداقت و صميميّت آن شخص را مى‌پذيرد.

تأثير ناله مظلوم‌

در بينش اسلامى، برخى از گناهان باعث تبديل نعمت و عزّت به ذلّت وبدبختى است وبعضى ديگر مسبّب تعجيل عذاب ونزول بلاهاى آسمانى.

در ديدگاه على عليه السلام ظلم و ستم به بندگان خدا، نيرومندترين عاملى است كه از يك طرف، نعمت الهى را به نقمت، و عزت را به ذلت و تباهى تبديل مى‌كند، و از سوى ديگر، باعث تعجيل عذاب و نزول بلاهاى‌