آيين كشور دارى از ديدگاه امام على عليه السلام - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٣٠ - امدادهاى غيبى در سايه يارى اللَّه

اوّل، يارى با قلب‌

براى اين كه انسان بتواند به وسيله قلب خود، خداوند متعال را يارى كند، پيش از هر كارى مى‌بايست به خودسازى و تزكيه نفس بپردازد و در جهت درون‌سازى تلاش كند؛ زيرا يارى كردن خداوند به وسيله قلب، اساساً چيزى جز صفا و صيقل جان و درون، و تعالى بخشيدن به خويشتن خويش، و رسيدن به مرحله اصالت‌هاى انسانى- كه همانا بازگشت به فطرت و تسليم خاضعانه و خاشعانه در برابر خالق جهان هستى است- نمى‌تواند باشد.

از اين رو نخستين گام در جهت خودسازى و تربيت درون، آماده ساختن قلب و روح براى اعتقاد راسخ و ايمان محكم و استوار به احكام و قوانين الهى است. به ديگر سخن، انسانى كه مى‌خواهد با قلب خود به يارى اللَّه بشتابد و در مسير نصرت حق قدم بردارد، بايد تلاش كند تا زمينه اعتقاد كامل و ايمان خالصانه را در قلب و درون خويش فراهم سازد و آن گاه اين مسير را با چنان شور و ايمان و اخلاصى طىّ كند كه هر روز، اعتقادش كامل و كامل‌تر گردد، تا جايى كه هيچ روزى را به شام نرساند، مگر آن كه نسبت به روز پيش در اين راه گامى ديگر برداشته و دامنه اعتقاد و ايمان خود را گسترده‌تر و پرتوان‌تر ساخته باشد. بدين گونه انسان به نقطه‌اى مى‌رسد كه قدرت برداشتن قدم‌هاى ديگر را در مسير اين تعالى به دست مى‌آورد و مرحله به مرحله گام‌هاى تازه‌تر و مؤثرترى بر مى‌دارد.

دوّم، يارى با دست‌

در كلام پرارج على عليه السلام هنگامى كه سخن از يارى رساندن به خداوند