آيين كشور دارى از ديدگاه امام على عليه السلام - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٢٠ - جايگاه كارگران و مستضعفان در جامعه اسلامى

آن را در دسترس مردم قرار ندهند تا بعداً پس از گران شدن جنس و نايابى كامل، آن متاع را در بازار سياه به فروش رسانند. اين عمل را احتكار مى‌گويند كه در بينش اسلامى حرام بوده و محتكر قابل تعقيب و مجازات است.

گاهى هم عده‌اى از ثروتمندان دور هم جمع مى‌شوند و با زدوبند، تلاش مى‌كنند تا جنسى را در انحصار كامل خود قرار دهند، به طورى كه خريد آن براى مردم آزاد نباشد و اگر كسى خواست جنس مورد نظر را تهيه نمايد، بايستى از كانال آن خريدارى كند. اين عمل انحصارطلبى است و با بينش اسلامى سازگار نمى‌باشد.

على عليه السلام قباحت و زشتى هر دو عمل را در جمله‌ «وَاحْتِكاراً لِلْمَنافِعِ» و «تَحَكُّماً فِى الْبِياعاتِ» بيان مى‌فرمايد و بر همين اساس، به مالك فرمان مى‌دهد براى اجناس، نرخ‌گذارى كند و تجار را در آزادى مطلق قرار ندهد و با اين روش و با مجازات محتكران و انحصارطلبان، از سوءاستفاده‌هاى آنان جلوگيرى نمايد.

جايگاه كارگران و مستضعفان در جامعه اسلامى‌

به طور مسلّم در هر جامعه‌اى افرادى پيدا مى‌شوند كه به علل گوناگون نمى‌توانند كارى انجام دهند، و يا به كارى مشغول‌اند؛ ولى اين كار، كفاف زندگى آنها را نمى‌كند، از اين رو درمانده‌اند و مستأصل. اين گروه از افراد جامعه، اگر به وضعشان رسيدگى نشود، جوانانشان به فساد و آلودگى كشانده مى‌شوند و ناتوانانشان از گرسنگى خواهند مرد.

ادامه اين وضع براى جامعه [بالاخص جامعه اسلامى‌] خطرآفرين و