آيين كشور دارى از ديدگاه امام على عليه السلام - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٤٨ - ياد آخرت، راه جلوگيرى از هواهاى نفسانى

حَتَّى يَسْكُنَ غَضَبُكَ فَتَمْلِكَ الْإِخْتِيَارَ وَ لَنْ تَحْكُمَ ذَلِكَ مِنْ نَفْسِكَ حَتَّى تُكْثِرَ هُمُومَكَ بِذِكْرِ الْمَعَادِ إِلَى رَبِّكَ.

مبادا چيزى را كه همه مردم به طور مساوى در آن سهم دارند، بيشتر از ديگران به خودت اختصاص دهى. در آنچه براى مردم آشكار است، خود را به غفلت و نادانى نزن؛ براى اين كه آن چيز از تو گرفته و به ديگرى داده مى‌شود و به زودى پرده بالا مى‌رود و تو به نفع مظلومان محكوم خواهى شد.

جلوى خشم و تندى و دستيازى و زبان‌درازى خود را بگير و از دشنام دادن و هرزه گفتن پرهيز كن و خاموش باش تا اين كه غضبت فرونشيند و اختيارت به دست آيد و بينش‌ات حقيقت را ببيند هنگامى به خود مى‌آيى كه به ياد بازگشت به سوى پروردگارت افتاده و بر اندوه و نگرانى‌ات بيفزايى.

در جمع‌بندى جملات بالا، به مطالبى از اين دست پى خواهيم برد:

١. خودكامگى‌

خودكامگى بيش از افراد معمولى به سراغ حاكم مى‌آيد و با توجه به امكاناتى كه او در اختيار دارد، هيچ نيرويى جز نيروى تقوا مانع خودكامگى‌اش نخواهد شد. پس حاكم بيش از ديگران به نيرومندى و تقويت بنيه تقوايى نيازمند است.

٢. ضرورت تقسيم بالسّويه اموال و امكانات عمومى‌

آنچه از آنِ همه مردم است بايستى بالسّويه بين مردم تقسيم گردد و حاكم نمى‌تواند اموال عمومى را به خود و يا به عده‌اى خاص اختصاص‌