آيين كشور دارى از ديدگاه امام على عليه السلام - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٥٧ - تداوم حكومت با طرد سخن چينان

٥- صبر و استقامت در مقابل مصائب‌

هر ملتى در حيات اجتماعى‌اش، زمانى با رفاه و آسايش و سلامت و امنيت زندگى مى‌كند و دورانى ديگر در گرفتارى و شدايد به سر مى‌برد.

هيچ ملت و هيچ حاكمى نمى‌تواند مدعى شود كه هرگز گرفتار شدايد و مصائب نخواهد شد و هميشه و به طور دائم با رفاه، سلامت و امنيت زندگى خواهد كرد.

از آن‌جا كه محرومان جامعه، هميشه با محروميت و تنگدستى و گرفتارى و ... به سر برده‌اند، هنگام شدايد صبورتر و مقاوم‌ترند؛ در حالى كه مترفين و قشر خاصى از جامعه كه هميشه با رفاه و آسايش و اسراف زندگى كرده‌اند، صبر و تحملى از خود نشان نخواهند داد. اينها (و ديگر انگيزه‌هايى كه بعداً خواهيم گفت) ويژگى‌هايى هستند كه حاكم را به سوى مستضعفان مى‌كشاند و او را وادار مى‌سازد تا به سود محرومان و در جهت رضايت و آسايش آنان قدم بردارد.

وَ إِنَّمَا عِمَادُ الدِّينِ وَ جِمَاعُ الْمُسْلِمِينَ وَ الْعُدَّةُ لِلْأَعْدَاءِ الْعَامَّةُ مِنَ الْأُمَّةِ فَلْيَكُنْ صِغْوُكَ لَهُمْ وَ مَيْلُكَ مَعَهُمْ.

تكيه‌گاه دين، اجتماع مسلمانان و نيروى ذخيره براى دشمنان، تنها توده مردم هستند [نه مترفين و زراندوزان جامعه‌]، پس، گوشت به سوى توده مردم و گرايشت به جانب آنان باشد.

تداوم حكومت با طرد سخن‌چينان‌

در فرهنگ اسلام، رذيله‌ سخن‌چينى‌ از بدترين رذيله‌ها و چهره سعايت‌گر از زشت‌ترين چهره‌هاست.