آيين كشور دارى از ديدگاه امام على عليه السلام - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٤١ - استكبارزدايى

مسلمانان را در دست دارد، نه تنها در نهايت به زورمدارى، دروغ، حق‌كشى و ارعاب متوسل مى‌گردد؛ بلكه باعث ويرانى دين [و آيين مقدس اسلام‌] و بازگشت عزّت مسلمانان به ذلت، و سعادت آنان به شقاوت و بدبختى خواهد شد:

وَ لا تَقُولَنَّ إِنِّي مُؤَمَّرٌ آمُرُ فَأُطَاعُ فَإِنَّ ذَلِكَ إِدْغَالٌ فِي الْقَلْبِ وَ مَنْهَكَةٌ لِلدِّينِ وَ تَقَرُّبٌ مِنَ الْغِيَرِ.

مگو من اكنون بر آنان مسلطم، از من فرمان دادن است و از آنها اطاعت كردن؛ زيرا اين كار، عين راه يافتن فساد در دل، و ضعف در دين، و نزديك شدن به سلب نعمت [الهى‌] است.

استكبارزدايى‌

گفتيم كه ديكتاتورى از خويشتن‌گرايى، تشخّص‌طلبى، خودمحورى، تفاخر و تفرعن نشأت مى‌گيرد، و اكنون اضافه مى‌كنيم كه سرچشمه همه اينها جهل و نادانى انسان است؛ زيرا اگر انسان، ساخت جسمى و روحى خود را بشناسد و نسبت به عجز و ناتوانى خود در مقابل ذات مقدّس ربوبى آگاهى يابد و بداند آنچه داشته و دارد همه از او و به سوى اوست و «بِحَوْلِ اللَّه اقُومُ وَاقْعُدُ»، از تفرعن و طغيان خود دست بر مى‌دارد و از سركشى‌هاى خويش احساس شرم مى‌كند. على عليه السلام براى اين كه مالك را به خويشتن‌انديشى وادارد و موقعيت و مقامش را در برابر عظمت و جبروت كبريايى خداوند سبحان گوشزد نمايد، مى‌فرمايد:

وَ إِذَا أَحْدَثَ لَكَ مَا أَنْتَ فِيهِ مِنْ سُلْطَانِكَ أُبَّهَةً أَوْ مَخِيلَةً فَانْظُرْ إِلَى عِظَمِ مُلْكِ اللَّهِ فَوْقَكَ وَ قُدْرَتِهِ مِنْكَ عَلَى مَا لا تَقْدِرُ