آيين كشور دارى از ديدگاه امام على عليه السلام - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٣٧ - اسلام و اقليت هاى مذهبى

سركوبى كامل غرايز مى‌دانند، معتقد است كه تمام غرايز انسانى كه در وجود انسان از طرف خداى حكيم به وديعه گذارده شده است، مايه شرّ و فساد و مانع از وصول به حقيقت نمى‌باشد و نيز انسان مى‌تواند از تمام غرايز به طريق مشروع استفاده كند و از همه لذايذ مادى با رعايت ضوابط اسلامى بهره‌مند گردد. طبيعى است كه رعايت اصول و ضوابط شرعى، لازمه‌اش تعديل غرايز و جلوگيرى از بهره‌مندى‌هاى نامشروع و مخالف با اصول اسلامى است.

پس در يك كلام، مى‌توان گفت كه اسلام به تعديل غرايز و نه سركوبى كامل آنها معتقد است. اين است كه مى‌بينيم اسلام سرسختانه، هم با آزادى مطلق جنسى و بهره‌مندى‌هاى مادى مبارزه كرده و هم رهبانيت را مردود دانسته است.

على عليه السلام براى بيان حقيقت مى‌فرمايد:

شُحَّ بِنَفْسِكَ عَمَّا لا يَحِلُّ لَكَ فَإِنَّ الشُّحَّ بِالنَّفْسِ الْإِنْصَافُ مِنْهَا فِيمَا أَحَبَّتْ أَوْ كَرِهَتْ.

و خويشتن را از آنچه برايت حلال نيست، بازدار؛ زيرا خويشتن‌دارى در رابطه با چيزهايى كه دوست داشته و يا ناخوش داشته، عين انصاف است.

اسلام و اقليت‌هاى مذهبى‌

مدعيان دروغين حقوق بشر كه داعيه رعايت حقوق تمام افراد انسانى را به طور يكسان دارند، در عمل، نه‌تنها مساوات و برابرى تمام افراد انسانى را رعايت نمى‌كنند، بلكه براى اقليت‌هاى كشورشان ذرّه‌اى ارزش‌