آيين كشور دارى از ديدگاه امام على عليه السلام - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٤٥ - درمان اعجاب و خودپسندى
روح مستمندان وارد آمده است. ثانياً، آنچه كه دولت به عنوان خدمت ارائه مىدهد، انجام وظيفه است و نمىتوان بر كسى منّت گذاشت. ثالثاً، انفاق و بخشش بايستى وجهه خدايى داشته باشد و منّت، حاكى از اين است كه عمل انجام شده براى خدا نبوده است. رابعاً، خداوند متعال كه حاكم علىالاطلاق و صاحب همه قدرتها و نيروهاست، در بخشش اين همه نعمتهاى هستى (جز نعمت رسول خدا صلى الله عليه و آله و نعمت اسلام) بر انسانها منّت نگذاشته است و اگر انسانى در مقابل احسان به ديگرى منّت بگذارد، حاكى از اين خواهد بود كه براى خود استقلال قائل شده و نعمت را از آن خود مىداند؛ در صورتى كه به حكم «لا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ إلّابِاللَّه» مالك همه هستى، اوست و از اوست. (إنَّا للَّهوَإنَّا إلَيْهِ راجِعُونَ).
٢. نتيجه خلف وعده حاكم اسلامى
در اسلام تخلّف از وعده در حكم بىدينى و بىايمانى است. قرآن در همين زمينه مىفرمايد: «كَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ اللَّه و ...» در مقابل، وفاى به عهد از نشانههاى ايمان و پاىبندى به مسائل اسلامى است. اگر مسؤولى به مردم وعدهاى بدهد و از آن تخلّف كند، علاوه بر اين كه مورد غضب خدا قرار خواهد گرفت، زيان اين تخلّف متوجه دولت خواهد شد ولذا شايسته استمسؤولان وعدههايى رامطرح كنندكه صد درصد مىتوانند بهآن عمل نمايند و از دادن وعدههايى كه احتمال تخلّف از آن هست، پرهيز كنند.
٣. مبالغهگويى شايسته حاكم اسلامى نيست
حقيقت و آنچه كه از حقيقت برخوردار است، از نورانيّت و روشنايى