آيين كشور دارى از ديدگاه امام على عليه السلام - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٣١ - امدادهاى غيبى در سايه يارى اللَّه
توسط دست به ميان مىآيد، دست، كنايه از قدرت است. با اين ديدگاه در قرآن كريم نيز مىخوانيم «يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أيْدِيهِمْ»، يعنى قدرت خداوند، بالاترين قدرتهاست و هيچ قدرتى ياراى برابرى با قدرت لايزال الهى را ندارد. در محاورات عرفى نيز، وقتى واژه «دست» در تعبيرى غير از معناى عضوى از اعضاى پيكر انسانى به كار مىرود، اغلب، همان معناى «قدرت» منظور نظر است؛ مثل آن كه بگوييم: «كارى از دست فلانى برنيامد»، يا بگوييم: «دست روزگار انتقام مظلوم را از ظالم گرفت» كه در هر دو عبارت- و عبارتهاى مشابه اين دو- واژه دست به عنوان كنايه از قدرت و توانايى به كار مىرود.
با توجه به آنچه گفته شد، مفهوم سخن مولا كه مالك اشتر را براى يارى اللَّه به وسيله دست فرامىخواند، براى ما روشن مىشود. منظور اين است كه مالك [و ما كه مورد خطاب حضرت نيز هستيم] بايستى با تمام توان و نيرو در جهت نصرت و يارى اللَّه قدم بردارد و در جهت پيشرفت احكام و قوانين الهى از آنچه در توان دارد استفاده كند و همه را در مسير پيشبرد اهداف مقدس اسلام، رهنمون سازد.
سوّم، يارى با زبان
امروزه نقش تبليغ بر كسى پوشيده نيست. سلاح تبليغ از هر سلاحى برّندهتر و نيرومندتر است. مهمترين وسيله تبليغ [يا بهتر بگوييم مؤثّرترين وسيله تبليغ] زبان انسان است. در نتيجه، اين وسيله مؤثر و پرقدرت، بسته به اين كه چگونه و در چه جهتى به كار گرفته شود، نقش و تأثير خود را آشكار مىكند. اگر زبان انسان- به خصوص انسانى كه از قدرت بيان و