آيين كشور دارى از ديدگاه امام على عليه السلام - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٢٠ - ٥- نحوه استفاده از نهج البلاغه

كلمات منبعث از وحى قرار دهيم، نه آن كه اينها را در مسير افكار خودمان بگذاريم و بعد بخواهيم براى تأييد قضاوت‌هاى قبلى و افكار و عقايد خودساخته‌مان، دنبال دستاويزهايى در اين كلمات مقدس بگرديم و محمل‌هايى بتراشيم.

پس روش استفاده از قرآن و كلمات معصومين عليهم السلام اين است كه انسان خودش را در برابر آنها نسبت به مسائل مطرح شده، صاحب‌نظر فرض نكند، بلكه بايد تمام چيزهايى را كه در آن باره مى‌داند- يا خيال مى‌كند كه مى‌داند- كنار بگذارد و با ذهنى كاملًا خالى، بدون هيچ قضاوت قبلى و عقيده ازپيش‌ساخته‌اى به سراغ اين خورشيدهاى جهان‌افروز برود.

اكنون در صفحات آتى متن عهدنامه را با هم مى‌خوانيم.

هَذَا مَا أَمَرَ بِهِ عَبْدُ اللَّهِ عَلِيٌّ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ مَالِكَ بْنَ الْحَارِثِ الْأَشْتَرَ فِي عَهْدِهِ إِلَيْهِ حِينَ وَلّاهُ مِصْرَ.

اين فرمانى است كه ضمن پيمانى بنده خدا، على امير مؤمنان به مالك اشتر فرزند حارث به هنگامى كه او را به فرماندارى مصر بر مى‌گزيند، مى‌دهد.

به نظر مى‌رسد على عليه السلام با بيان جمله‌ «مَا أَمَرَ بِهِ عَبْدُ اللَّهِ» در صدد نشان دادن دو مطلب مهم و اساسى در فرهنگ اسلام است:

اوّل، غفلت‌زدايى‌

بزرگ‌ترين آفت قدرت‌مندان (كه بيشتر آنها گرفتار فساد، تباهى، ظلم، ستم، استثمار، آدم‌كشى و ... مى‌باشند) غفلت از خودشان و چگونه‌