آيين كشور دارى از ديدگاه امام على عليه السلام - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٢٣ - جايگاه كارگران و مستضعفان در جامعه اسلامى
آنان منصرف نسازد؛ چرا كه تو از نرسيدن به امور جزئى به خاطر سرگرمى، به كارهاى بسيار مهم معذور نيستى. پس فكرت را از امور ايشان باز مدار و چهره از آنان برمگردان!
به كارهاى كسانى رسيدگى كن كه امكان حضور يافتن نزد تو را ندارند و مردم، آن را به چشم حقارت مىنگرند و خوار مىشمارند. براى تصدّى امور اين گروه از نيازمندان از نيروهايى كه اهل خشيت و تواضعاند انتخاب كن تا كارهايشان را نزد تو بياورند. سپس درباره آنان به گونهاى رفتار كن كه روز قيامت معذور باشى؛ زيرا اين دسته از ميان ساير مردم به عدل و انصاف نيازمندترند؛ و در اداى حقّ تمامى افراد جامعه تو بايد نزد خدا عذر داشته باشى.
يتيمان را بنواز و سالخوردگان درمانده را [كه خود را در موضع گدايى قرار نمىدهند] فراموش مكن! اين وظيفه [و اجراى تمامى حق] بر زمامداران، سنگين و طاقتفرساست؛ ولى خداوند آن را براى بندگانى كه طالب آخرتاند و در اين راه صبورند و به وعدههاى خدا اعتماد دارند، آسان مىگرداند.
گفتيم كه در جهان امروز، كارگران با تحمل فشارها و ناراحتىهايى توانستهاند امتيازاتى [همچون كاهش ساعات كار، افزايش دستمزد، دريافت غرامت در زمان اخراج و تشكيل صندوق بيمههاى اجتماعى] به دست آورند. بهتر است بدانيم كه اوّلًا اين نتايج، به واسطه تلاش پىگير و مداوم كارگران در طول ساليان متمادى به دست آمده است و مجالس قانونگذارى به خودى خود، توجهى به آنها نكرده و لحظهاى در بهبود وضع آنان نكوشيدهاند؛ بلكه در برابر خواستههاى كارگران مقاومتها