تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤٩٧ - شرحها

شرحها

در تعقیب مطالب گذشته در این آیات آمده است، که پس از غرق شدن فرعونیان، سرزمین فلسطین را در اختیار بنی اسرائیل گذاشتیم، و آثار فرعونیان در مصر بلا صاحب مانده و تباه شدند، کاخهایشان ویرانه گردیده، بنی اسرائیل پس از ورود به صحرای سینا قومی بت‌پرست را مشاهده می‌کنند و آنچه در مصر از پرستش گاو و غیره دیده بودند بیاد می‌آورند، فورا به موسی چسبیده و می‌گویند:
برای ما نیز بتهایی قرار بده تا مثل این قوم عبادتشان کنیم، معلوم می‌شود که توحید در میان آنها مثل لعابی، سطحی و ظاهری بوده است، موسی از این درخواست به آنها پرخاش می‌کند که مردم نادان هستید، سپس عمل بت پرستان را تخطئه کرده و نعمتهای خدا را بیاد آنها می‌آورد که از فرعونیان نجاتشان داد و قضیه پایان می‌پذیرد.
١٣٧- وَ أَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذِینَ کانُوا یُسْتَضْعَفُونَ مَشارِقَ الْأَرْضِ وَ مَغارِبَهَا الَّتِی بارَکْنا فِیها.
مراد از «الارض» به قرینه بارَکْنا فِیها سرزمین فلسطین و شام است که در چند جا از قرآن به لفظ بارَکْنا فِیها از آن یاد شده است، بنی اسرائیل پس از چهل سال بعد از وفات موسی و هارون، از صحرای سینا گذشته وارد فلسطین شدند، شاید مراد از «اورثنا» آخر کار باشد کانُوا یُسْتَضْعَفُونَ اشاره به قدرت عجیب خداست و اشاره به نظام جهان است که مستضعفان اگر تلاش کنند و استقامت ورزند به حقشان خواهند رسید.
وَ تَمَّتْ کَلِمَتُ رَبِّکَ الْحُسْنی عَلی بَنِی إِسْرائِیلَ بِما صَبَرُوا