تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤١٨ - نکتهها

عذاب و آتش است. عامل چنین روش دوستی لذات دنیا است. فَالْیَوْمَ نَنْساهُمْ کَما نَسُوا لِقاءَ یَوْمِهِمْ هذا وَ ما کانُوا بِآیاتِنا یَجْحَدُونَ لفظ «و ما» عطف است بر «کما»، منظور از نسیان در هر دو مورد بی‌اعتنایی است یعنی: امروز ما به آنها بی‌اعتنا می‌شویم چنان که به دیدار این روز بی‌اعتنا شدند و چنان که آیات ما را دانسته تکذیب کردند، بهر حال «کما» در جای علت است یعنی علت عذاب همان بی‌اعتنایی و انکار است، ناگفته نماند: دین را لهو و لعب شمردن همان بی‌اعتنایی و نسیان است.

نکته‌ها

اعراف و اهل اعراف: دانستیم که میان اهل بهشت و اهل جهنم حائلی است و در بلندیهای آن مردانی خواهند بود، دقت در آیات گذشته نشان می‌دهد که آنها انبیا و اوصیا هستند، زیرا که خواندیم آنها همه اهل محشر را با علامتشان می‌شناسند و خطاب به اهل بهشت می‌گویند:
سلام بر شما و خطاب به رؤساء کفار و پیشوایان ستمگر گویند مال و مقام شما را نجات نداد ... و آن وقت به اهل بهشت دستور می‌دهند که وارد بهشت شوید، این می‌رساند که آنها از سوی خدا اجازه سخن گفتن را دارند و مصداق لا یَتَکَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ قالَ صَواباً هستند، آنها نظیر این سخنان را در دنیا نیز به مؤمن و کافر می‌گفتند.
در مجمع البیان از امام باقر علیه السّلام نقل شده: آنها آل محمد می‌باشند، وارد بهشت نمی‌شوند مگر کسی که آنها را بشناسد و آنها او را بشناسند و داخل آتش نمی‌شود مگر کسی که آنها را انکار کند و آنها او را انکار کنند
«هم آل محمد لا یدخل الجنة الا من عرفهم و عرفوه و لا یدخل النار الا من انکرهم و انکروه»
این روایت در تفسیر عیاشی نیز آمده است.