تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٣٢١ - شرحها

شرحها

در تعقیب آیات گذشته، در این آیات قسمتی از بدعتهای مشرکان درباره چهارپایان و زراعت و کشتن فرزندان نقل و رد شده است.
١٣٦- وَ جَعَلُوا لِلَّهِ مِمَّا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَ الْأَنْعامِ نَصِیباً فَقالُوا هذا لِلَّهِ بِزَعْمِهِمْ وَ هذا لِشُرَکائِنا.
یکی از بدعتهایشان آن بود که مقداری از زراعت و چهارپایان را برای خدا و مقداری برای اصنام معین می‌کردند، مال خدا را بر میهمانان و مساکین و سهم بتان را در ترویج آنها مصرف می‌کردند، اگر سهم خدا از حیوان و زراعت زیاد و خوب می‌شد و سهم بتان نه، سهم خدا را به جای سهم بتان مصرف می‌کردند و در صورت عکس قضیه، چیزی در راه خدا نمی‌دادند و می‌گفتند: خدا نیازی ندارد لذا فرموده:
فَما کانَ لِشُرَکائِهِمْ فَلا یَصِلُ إِلَی اللَّهِ وَ ما کانَ لِلَّهِ فَهُوَ یَصِلُ إِلی شُرَکائِهِمْ و در رد این بدعت فرموده: ساءَ ما یَحْکُمُونَ حکمی که می‌کنند حکم بدی است، بدعت مجعولی است.
١٣٧- وَ کَذلِکَ زَیَّنَ لِکَثِیرٍ مِنَ الْمُشْرِکِینَ قَتْلَ أَوْلادِهِمْ شُرَکاؤُهُمْ