تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ١٥٣ - اشاره

[سوره المائدة (٥): آیات ١٠٦ تا ١٠٨]

اشاره

یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا شَهادَةُ بَیْنِکُمْ إِذا حَضَرَ أَحَدَکُمُ الْمَوْتُ حِینَ الْوَصِیَّةِ اثْنانِ ذَوا عَدْلٍ مِنْکُمْ أَوْ آخَرانِ مِنْ غَیْرِکُمْ إِنْ أَنْتُمْ ضَرَبْتُمْ فِی الْأَرْضِ فَأَصابَتْکُمْ مُصِیبَةُ الْمَوْتِ تَحْبِسُونَهُما مِنْ بَعْدِ الصَّلاةِ فَیُقْسِمانِ بِاللَّهِ إِنِ ارْتَبْتُمْ لا نَشْتَرِی بِهِ ثَمَناً وَ لَوْ کانَ ذا قُرْبی وَ لا نَکْتُمُ شَهادَةَ اللَّهِ إِنَّا إِذاً لَمِنَ الْآثِمِینَ (١٠٦) فَإِنْ عُثِرَ عَلی أَنَّهُمَا اسْتَحَقَّا إِثْماً فَآخَرانِ یَقُومانِ مَقامَهُما مِنَ الَّذِینَ اسْتَحَقَّ عَلَیْهِمُ الْأَوْلَیانِ فَیُقْسِمانِ بِاللَّهِ لَشَهادَتُنا أَحَقُّ مِنْ شَهادَتِهِما وَ مَا اعْتَدَیْنا إِنَّا إِذاً لَمِنَ الظَّالِمِینَ (١٠٧) ذلِکَ أَدْنی أَنْ یَأْتُوا بِالشَّهادَةِ عَلی وَجْهِها أَوْ یَخافُوا أَنْ تُرَدَّ أَیْمانٌ بَعْدَ أَیْمانِهِمْ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اسْمَعُوا وَ اللَّهُ لا یَهْدِی الْقَوْمَ الْفاسِقِینَ (١٠٨)
١٠٦- ای کسانی که ایمان دارید چون یکی از شما را مرگ در رسد وقت وصیت کردن شهادت دو نفر عادل از شما لازم است یا دو نفر از غیر خودتان، اگر در سفر بودید و حادثه مرگ به شما رسید، اگر از آن دو بدگمان شدید پس از نماز بازشان می‌دارید تا قسم خورند که قسم خود را به بهایی نمی‌فروشیم، گر چه طرف خویشاوند باشد و گواهی خدا را پوشیده نمی‌داریم و گرنه از گنهکارانیم.
١٠٧- اگر معلوم شد که آن دو مرتکب گناهی شده‌اند (خیانت کرده‌اند) دو نفر دیگر از کسانی که دو شاهد نزدیک به میت بر ضد آنها مرتکب گناه شده‌اند در جای آنها می‌ایستند و به خدا قسم می‌خورند که گواهی ما از گواهی آن دو راستتر است و ما در گواهی تجاوز نکرده‌ایم و گرنه از ظالمانیم.