تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤٧ - شرحها

شرحها

در پی شمردن عهدهای الهی می‌رسیم به یک دستور و عهدی از طرف موسی که بنی اسرائیل به آن اعتناء نکردند و گرفتار شدند، آن اینکه موسی به بنی اسرائیل گفت: شما که در صحرای بی‌آب و علف سینا هستید، به فلسطین پاک و آباد وارد شوید که خدا در اثر تلاش نصیب شما خواهد کرد. گفتند: در آنجا قوم جباری ساکن هستند ما حاضر به جنگ نیستیم خودت و خدایت بروید و بجنگید مادر همین جا هستیم، در نتیجه چهل سال در بیابان ماندند و حتی موسی و هارون در آنجا از دنیا رفتند، هر ملتی که از جنگ کوتاهی کرد، ذلیل شد چنان که بنی اسرائیل ذلیل شدند هر ملت که جنگید عزیز شد چنان که ملت ایران جنگید عزیز شد و خاندان پهلوی را سرنگون کرد.
٢٠- وَ إِذْ قالَ مُوسی لِقَوْمِهِ یا قَوْمِ اذْکُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَیْکُمْ إِذْ جَعَلَ فِیکُمْ أَنْبِیاءَ وَ جَعَلَکُمْ مُلُوکاً وَ آتاکُمْ ما لَمْ یُؤْتِ أَحَداً مِنَ الْعالَمِینَ این آیه مقدمه دستور بعدی است که خواهد آمد، در اینجا سه نعمت و کرامت الهی به عنوان تذکر نقل شده است اول: بعثت انبیا از بنی اسرائیل مانند یعقوب، اسحق، یوسف، موسی و هارون. دوم: جَعَلَکُمْ مُلُوکاً ظاهرا مراد از آن استقلال، آزادی و خود مختاری است که شامل همه بود، یعنی شما در مصر زیر دست فرعونیان بودید و از آزادی بهره‌ای نداشتید، آن خدا بود