تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٢٥١ - شرحها

شرحها

در آیات گذشته مسئله توحید بررسی شد، در این آیات و آیات بعدی مسئله نبوت مورد نظر است که چهره‌های نورانی بنام انبیا از راه بیدار کردن فطرتها و ارائه آثار طبیعت خواسته‌اند بشریت را در راه توحید و آزادی و آزادگی قرار بدهند.
آثار طبیعت، چراغهای توحید و انبیاء چراغدارانی هستند که آنها را فرا راه انسان گرفته‌اند وَ سَلامٌ عَلَی الْمُرْسَلِینَ صافات/ ١٨١، یعنی هم آثار توحید در جهان هست و هم انبیاء آن را نشان داده‌اند.
در این آیات ابراهیم موحد، اول به آزر حمله می‌کند که تو و قومت در ستایش اصنام گمراه شده‌اید، سپس به رب بودن ستاره و ماه و آفتاب می‌پردازد و آن گاه آنها را رد می‌کند، پیداست که ابراهیم با دو گروه مشرک روبرو بوده است گروه اول بت پرستان که آیه اول بآن راجع است و در جاهای دیگر به تفصیل آمده است و بالاخره اجسام بی‌روح به دست آن پاکمرد تکه تکه و تار و مار شده‌اند، گروه دوم، ماه و ستاره و آفتاب پرستان بوده‌اند.
آیات نشان می‌دهد که ابراهیم درباره ماه و آفتاب فکر و دقت کرده و به این نتیجه رسیده که آنها نمی‌توانند رب باشند، سپس بر کسانی که آنها را می‌پرستیدند تاخته است، استدلال آن حضرت استدلال فلسفی و تعقلی است که یکی از راههای قرآن در بیان توحید است.
٧٤- وَ إِذْ قالَ إِبْراهِیمُ لِأَبِیهِ آزَرَ أَ تَتَّخِذُ أَصْناماً آلِهَةً إِنِّی أَراکَ وَ قَوْمَکَ فِی ضَلالٍ مُبِینٍ.
در «نکته‌ها» راجع به «آزر» سخن خواهیم گفت، در اینجا فقط حمله