تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٣٥٧ - نظری به کلیات سوره

سوره اعراف

اشاره

در مکه نازل شده و دویست و شش آیه است

نظری به کلیات سوره

١- اعراف سی نهمین سوره است که بعد از سوره «ص» در مکه نازل گردید [١] در ترتیب فعلی قرآن مجید سوره هفتم است. درست معلوم نیست در چه سالی از بعثت نازل گشته ولی یقینا تاریخ نزول آن بعد از سال سوم بعثت و بعد از نزول فَاصْدَعْ بِما تُؤْمَرُ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِکِینَ حجر/ ٩٤ بوده است و در آن موقع، حضرت رسول دعوت خویش را آشکار کرده بود.
٢- عدد آیات آن در شمارش قارئان حجاز و کوفه دویست و شش و در شمارش دیگران دویست و پنج است، قول اول به وسیله عاصم و ابو عبد الرحمن سلمی به امیر المؤمنین صلوات اللَّه علیه می‌رسد. در تفسیر خازن آمده که این سوره دارای سه هزار و سیصد و بیست پنج کلمه و چهارده هزار و ده حرف است.
٣- تسمیه آن به «اعراف» به مناسبت آیات ٤٦- ٤٨ آنست که جریان اصحاب اعراف در آنها نقل شده و تنها سوره‌ای است که از ماجرای اعراف پرده برمی‌دارد، علی هذا این تسمیه از باب «تسمیة الکل باسم الجزء» است.
٤- سوره مبارکه که بی‌شک مکی است، طبرسی رحمه اللَّه از قتاده و ضحاک نقل کرده که گفته‌اند: آیات وَ سْئَلْهُمْ عَنِ الْقَرْیَةِ الَّتِی کانَتْ حاضِرَةَ الْبَحْرِ ...