تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٢٣٥ - شرحها

شرحها

در این آیات تسلّط خدا بر جهان روشن شده است، مالک الرقاب قافله سالار و گرداننده هستی او است، علم نهانها در پیش او است به همه چیز احاطه دارد شبها مردم را می‌میراند و روزها از اعمالشان با خبر است ملائکه را برای حفظ انسانها موکل فرموده است بازگشت همه به سوی اوست انسانها در موقع گرفتاری به سوی او رو می‌آورند و نجاتشان می‌دهد، وعده و وعید او در موقعش می‌رسد. تناسب این آیات با آیات قبلی کاملا روشن است.
٥٩- وَ عِنْدَهُ مَفاتِحُ الْغَیْبِ لا یَعْلَمُها إِلَّا هُوَ وَ یَعْلَمُ ما فِی الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ وَ ما تَسْقُطُ مِنْ وَرَقَةٍ إِلَّا یَعْلَمُها وَ لا حَبَّةٍ فِی ظُلُماتِ الْأَرْضِ وَ لا رَطْبٍ وَ لا یابِسٍ إِلَّا فِی کِتابٍ مُبِینٍ.
این آیه یک مطلب مستقل در معرفی علم و احاطه خدا است، بنظرم مراد از «مفاتح» خزائن و انبارها است، ظاهرا مراد از غیب چیزها و قضایایی است که در آینده به وجود خواهند آمد و کسی به آنها راه ندارد مانند آمدن قیامت و آنچه در ارحام است و انسان به چه سرنوشتی دچار خواهد شد، می‌شود از آیات زیر در فهم این آیه مدد گرفت: إِنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَ یُنَزِّلُ الْغَیْثَ وَ یَعْلَمُ ما فِی الْأَرْحامِ وَ ما تَدْرِی نَفْسٌ ما ذا تَکْسِبُ غَداً وَ ما تَدْرِی نَفْسٌ بِأَیِّ أَرْضٍ تَمُوتُ إِنَّ اللَّهَ عَلِیمٌ خَبِیرٌ لقمان/ ٣٤ ما أَصابَ مِنْ مُصِیبَةٍ فِی الْأَرْضِ وَ لا فِی أَنْفُسِکُمْ إِلَّا فِی کِتابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَها حدید/ ٢٢.