فرسان الهيجاء - المحلاتي، الشيخ ذبيح الله - الصفحة ٤٧٨ - سلالة النبوّة عليّ الأكبر عليهالسلام

هوش زسر دل زدست روح پيكر

گفت که اى نور حق سليل پيمبر

اذن بده تا که من زصفحه هيجا

خاک زمين را کشم بچشم ثريا

برکنم از پيش هر چه لشکر اعدا

خسرو دينش به بر کشيد وبگفتا

تا زنهالى چنين چو مهر درخشان

کز رخ لب هست سر ونوگل بستان

دادنش از دست مشکل است نه آسان

ترک جدل کن مکن زياده زهجران

جان بميدان شد ودوباره عيان کرد

جنگ اُحد فتح بدر وغزوه خيبر

رخش چنان مرتضى زجاى برانگيخت

دست شد از کشته پشته بسکه فرو ريخت

بسکه فکند آن نهان لجه دوران

دست وسر از جسم سرکشان دليران

دشت شد از موج خون چه قلزم وعمان

تيره وتاريك وتنگ کرد به ميدان

چشم حسين زانطرف براه جوانش

اشک چه گوهر زهر دو ديده روانش

خصم دنى ناگهان گرفت ميانش

خيمه زدا بر بلا وريخت بجانش