فرسان الهيجاء - المحلاتي، الشيخ ذبيح الله - الصفحة ٤٧٩ - سلالة النبوّة عليّ الأكبر عليهالسلام

چرخ بدانديش ترک مهر وفا کرد

محشر کبرى زجور کينه بپا کرد

منقذ بى دين عنان پاره رها کرد

تيغ برآورد وحمله کرد ودو تا کرد

شد چه شفق پر زخون رخ مه تابان

منکسف آمد بسان مهر درخشان

گشت چه نى در نوا زسينه سوزان

کى پدر مهربان بجانب ميدان

زود بيا وببين که سرو روانت

تازه جونت نه بلکه راحت جانت

آنکه لبش بود چشمه حيوانت

نور دل وديدگان روح روانت

خسرو دين چون شنيد ناله جانکاه

از على اکبر کشيد از جگرش آه

تير فغانش گذشت از سپر ماه

تيغ بکف جست همچه باز بناگاه

عشق جوانش بدشت کينه کشيدش

چرخ کج آئين دريغ راه بريدش

آگه گرديد زقطع نخل اميدش

ديد فتاده بخون جوان رشيدش

خون زلبان جوان خويش همى سفت

تا شنود حرفى از لبانش به بشنفت