فرسان الهيجاء - المحلاتي، الشيخ ذبيح الله - الصفحة ٢٩٨ - مولانا باب الحوائج أبوالفضل العبّاس عليهالسلام

بعقل گفتم از اولاد اوّل کيست

که ريخت خونش ومقبول ارمغان افتاد

جواب داد که اوّل حسين تشنه جگر

که همعيان به بلاهاى ناگهان افتاد

دلاورى نه چه فرزند بوتراب دلير

برادرى نه چه عبّاس نوجوان افتاد

چه يافت رخصت رزم مخالفين زامام

گيران رکاب شد امّا سبک عنان افتاد

زپيش چشم برادر براى آب حيات

جدا چه خضر زسکندر زمان افتاد

بحال راکب خود مرکبش در آن وادى

زابر ديده گهربار دُر فشان افتاد

نه اشک سرخ سمندش بخاک هامون ريخت

ستاره خون شد واز چشم آسمان افتاد

روز عاشورا بچشم پر زخون

مشک بر دوش آمد از شط چون برون

شد بروى تشنه کامان رهسپر

تير باران بلا را شد سپر

آنقدر باريد بر وى تير تيز

مشک شد بر حالت او اشک ريز

آنقدر باريد بر وى چشم مشک

تا که چشم مشک خالى شد زاشک

تا قيامت جرعه نوشان ثواب

مى خورند از چشمه آن مشک آب

ترك النهر ظامئاً بعد أن أروى

من الماء جوده العطشانا