فرسان الهيجاء - المحلاتي، الشيخ ذبيح الله - الصفحة ١٥٩ - الحرّ بن يزيد الرياحي

شاها اگر بعرش رسانم سرير فضل

مملوک اين چنانم ومشتاق اين درم

گر برکنم دل از تو بردارم از تو مهر

اين مهر بر کى افکنم اين دل کجا برم

مولاي لو أوصلتني للسُّهي

فلست إلّا العبد مملوكا

مثوى فؤادي بابك المرتجى

وكلّ شوقي أن أُلاقيكا

لو أنّ قلبي حال عن حبّكم

ولم يجد مأويً بناديكا

قل لي فمن يهواه من بعدكم

وأين يهفو إذ يخلّيكا

گشت از لشکر چه قدرى راه دور

شد چو موسد جانب خرگاه طور

ليک بودش پاى در رفتن بکل

سخت بود از روى شاه دين خجل

در تفکر آنکه چون عذر آورد

با کدامين ديده شه را بنگرد

باز کرد از شرم دستار سرش

هم بدان پوشيده چهر انورش

با چنين هيئت سر آزادگان

بوسه زد بر پاى شاه انس وجان

گوهر از مژگان به خاک پاى شاه

ريخت واينسان کشد از وى عذر خواه

گفت من حرّم که ره بربسته ام

بر تو قلب نازکت بشکسته ام

رنجه کردم حال اطفال تو را

اوّل آشفتم زکين قلب تو را

زينت زار تو را ترسانده ام

کودکانت را بدن لرزانده ام

حال از کرده پشيمان گشته ام

تخم امّيدى بخاطر گشته ام

کن شفاعت از من اى سبط رسول

توبه ام را تا که حق سازد قبول

وخلّف جيش الكفر حرّ ورائه

وجاء كموسى إذ أتى جانب الطور

وأوقف بين الفيلقين جواده

وما كان أن يدنو إليهم بمقدور