فرسان الهيجاء - المحلاتي، الشيخ ذبيح الله - الصفحة ٣٧٧ - عليّ الأصغر الرضيع

ألقى الحسين إلى الهوى بنجيعه

فاحمرّ بالشفقين وجه الأخضر

ونظمت غرّ فرائدي في رزئه

ما للعيون عقيقها لم تنثر

شد چه خرگاه امامت چون صدف

خالى از دُرهاى درياى شرف

شاه دين را گوهرى بهر نثار

جز دُرى غلطان نماند اندر کنار

شيرخواره شير غاب پر دلى

او ولى حق بُد نامش على

طفل خورد امّا بمعند بس سترگ

کز بلندى خور بنمايد بزرگ

عشق را چون نوبت طغيان رسيد

شد سوى خيمه روان شاه شهيد

ديد اصغر خفته در حجر رباب

چون هلالى در کنار آفتاب

چهره کودک چه دردى برگ بيد

شير در پستان مادر ناپديد

شه گرفت آن طفل مهد اندر کنار

يافت دردى در دل دريا قررا

آرى آرى مه که شد دورش تمام

در کنار خور بود او را مقام

برد آن مه را بسوى رزمگاه

گفت با آن کوفيان روسياه

گفت کاى کافر دلان بد سگال

گر بسويم بسته ايد آب زلال

گر شما را من گنه کارم به پيش

طفل من را نبود گنه در هيچ کيش

آب ناپيدا وکودک ناصبور

شير از پستان مادر گشته دور

زين فراتى که بود مهر بتول

جرعه اى بخشيد بر سبط رسول

شاه در گفتار طفلش دل کباب

که زنوک ناوکش دادند آب

در کمان بنهاد تيرى حرمله

اوفتاد اندر ملايك غلغه

رست چون تير از کمان شوم او

پر زنان بنشست بر حلقوم او

نوک تير وحلق طفلى ناتوان

آسمانا باژگون بادت گمان