فرسان الهيجاء - المحلاتي، الشيخ ذبيح الله - الصفحة ١١١ - جون مولى أبي ذر

شهش فرمود کاى عبد وفادار

تو آزادى از اين ميدان پيکار

تو تابع آمدى ما را براحت

ميفکن خويش را در رنج وزحمت

غمين شد جان جون سختْ پيمان

بشه گفت اين سخن با چشمِ گريان

بپروردم بسى بى رنج وزحمت

زباقى مانده آن خان نعمت

نمک نشناسى اى شه از پليدى است

فدا گشتن جزاى کاسه ليسى است

نسب باشد لئيم وچهره ام تار

تنم بى قدر وخونم همچه مردار

بمن منّت نه اى دادار گردون

که گردد رشک مشک نافه ام خون

نمى خواهى که روى تيره من

شود چون مهر روز حشر روشن

سيه خون را چه سر در جنگ بازم

به خون هاى شما مخلوط سازم

اجازت يافت جون با سعادت

روان شد سوى ميدان شهادت

زهستى رو سوى ملک بقا کرد

شه آمد بر سر بالين دعا کرد

ز تأثير دعاى شاه شافع

زجسمش بود بوى مشک شافع

تنش ديدند همچون نقره پاک

چه ماه افتاد از افلاک بر خاک

قال له مولاه يا عبدي الوفي

إنّك حرّ فتحمّل أو قف

تبعتنا تطلب منّا العافية

ونعمة لدى الكرام وافيه

إيّاك أن تقذف في هذا القضا

نفساً وإن كان لك القتل رضا

قد عشت فينا عمراً مستعبداً

مضيّعاً فلا تكن لنا الفدا

فغصّ بالدمع وقال سيّدي

سوف ترى الكفّار ضرب الأسود

قضيت عمري لاحساً قصاعكم

وكم شبعت حين نلت صاعكم