ترجمه قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٧٢ - سوره غافر ٤٠

اى قوم من! چرا من شما را به سوى نجات دعوت مى‌كنم، امّا شما مرا به سوى آتش فرا مى‌خوانيد؟! (٤١)

مرا دعوت مى‌كنيدكه به خداوند يگانه كافر شوم و همتايى كه به آن علم ندارم براى او قرار دهم، در حالى كه من شما را به سوى خداوند توانا و آمرزنده دعوت مى‌كنم! (٤٢)

به يقين آنچه مرا به سوى آن مى‌خوانيد، نه دعوت و حاكميتى در دنيا دارد و نه درآخرت؛ و به يقين بازگشت ما در قيامت به سوى خداست؛ و اسرافكاران اهل آتشند. (٤٣)

و بزودى آنچه را به شما مى‌گويم به خاطر خواهيد آورد و پشيمان خواهيد شد)! من كار خود را به خدا وامى‌گذارم كه خداوند نسبت به بندگانش بيناست.» (٤٤)

خداوند او را از توطئه‌هاى شوم آنها نگه داشت، و عذاب شديدى فرعونيان را فراگرفت. (٤٥)

عذاب آنها آتش است كه هر صبح و شام بر آن عرضه مى‌شوند؛ و روزى كه قيامت برپا شود مى‌فرمايد: «فرعونيان را در سخت‌ترين عذابها وارد كنيد.» (٤٦)

به خاطر بياور هنگامى را كه در آتش دوزخ با هم به گفتگو و ستيز مى‌پردازند؛ ضعيفان به مستكبران مى‌گويند: «ما پيرو شما بوديم، آيا شما امروز سهمى از آتش را به جاى ما پذيرا مى‌شويد؟!» (٤٧)

مستكبران مى‌گويند: «ما همگى در آن هستيم، زيرا خداوند در ميان بندگانش بعدالت حكم كرده است.» (٤٨)

و آنها كه در آتشند به مأموران دوزخ مى‌گويند: «از پروردگارتان بخواهيد يك روز عذاب را از ما بردارد.» (٤٩)