ترجمه قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦٦ - سوره فرقان ٢٥

و كسانى كه معبود ديگرى را با خداوند نمى‌خوانند؛ و انسانى را كه خداوند خونش را حرام شمرده، جز بحق نمى‌كشند؛ و زنا نمى كنند؛ و هر كس چنين كند، مجازات سختى خواهد ديد! (٦٨)

عذاب او در روز قيامت مضاعف مى‌گردد، و هميشه با خوارى در آن خواهد ماند. (٦٩)

مگر كسانى كه توبه كنند و ايمان آورند و عمل صالح انجام دهند، كه خداوند سيئات آنان را به حسنات مبدّل مى‌كند؛ و خداوند همواره آمرزنده و مهربان بوده است. (٧٠)

و كسى كه توبه كند و عمل صالح انجام دهد، به سوى خدا بازگشت مى‌كند و پاداش خود را از او مى‌گيرد). (٧١)

و كسانى كه شهادت به باطل نمى‌دهند و در مجالس باطل شركت نمى‌كنند)؛ و هنگامى كه با لغو و بيهودگى برخورد كنند، بزرگوارانه از آن مى‌گذرند. (٧٢)

و كسانى كه هر گاه آيات پروردگارشان به آنان گوشزد شود، كر و كور روى آن نمى‌افتند. (٧٣)

و كسانى كه مى‌گويند: «پروردگارا! همسران و فرزندانمان را مايه روشنى چشم ما قرار ده، و ما را پيشوايى براى پرهيزگاران گردان.» (٧٤)

آرى، آنها هستند كه در برابر شكيباييشان درجات عالى بهشت به آنان پاداش داده مى‌شود؛ و در آن، با تحيّت و سلام رو به رو مى‌شوند. (٧٥)

در حالى كه جاودانه در آن خواهند ماند؛ چه قرارگاه و محل اقامت نيكويى! (٧٦)

بگو: «پروردگارم براى شما ارزشى قائل نيست اگر دعاى شما نباشد؛ شما آيات خدا و پيامبران را تكذيب كرديد، و اين عمل دامان شما را خواهد گرفت و از شما جدا نخواهد شد.» (٧٧)