ترجمه قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٨ - سوره التوبه ٩

سوره يونس ١٠

به‌نام خداوند بخشنده مهربان (٠)

الر، اين آياتِ كتابِ حكيم است كتابى حكمت‌آميز و استوار). (١)

آيا براى مردم، موجب شگفتى بود كه به مردى از آنها وحى فرستاديم و گفتيم: «مردم را از عواقب كفر و گناه بيم ده، و به كسانى كه ايمان آورده‌اند بشارت ده كه براى آنها، سابقه نيك [نيكنامى و پاداش‌] نزد پروردگارشان است»؟! امّا كافران گفتند: «اين مرد، ساحر آشكارى است!» (٢)

پروردگار شما، خداوندى است كه آسمانها و زمين را در شش روز [شش دوران‌] آفريد؛ سپس بر تخت قدرت قرار گرفت، و به تدبير كار جهان پرداخت؛ هيچ شفاعت كننده‌اى، بى اذن او نيست؛ اين است خداوند، پروردگار شما! پس او را پرستش كنيد. آيا متذكّر نمى‌شويد؟! (٣)

بازگشت همه شما تنها به سوى اوست. خداوند وعده حقّى فرموده؛ او آفرينش را آغاز مى‌كند، سپس آن را باز مى‌گرداند، تا كسانى را كه ايمان آورده و كارهاى شايسته انجام داده‌اند، بعدالت جزا دهد؛ و براى كسانى كه كافر شدند، نوشابه‌اى از آب سوزان و عذابى دردناك است، به سزاى آن‌كه كفر مى‌ورزيدند! (٤)

او كسى است كه خورشيد را روشنايى‌بخش، و ماه را نورافشان قرار داد؛ و براى آن منزلگاههايى مقدّر كرد، تا عدد سالها و حساب زمان را بدانيد؛ خداوند اين را جز بحق نيافريده؛ او آيات خود را براى گروهى كه آماده درك حقايقند، شرح مى‌دهد. (٥)

به يقين در آمد و شد شب و روز، و آنچه خداوند در آسمانها و زمين آفريده، آيات و نشانه‌هايى است براى گروهى كه پرهيزگارند و حقايق را مى‌پذيرند). (٦)