ترجمه قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣١ - سوره انبياء ٢١

آنها صداى آتش دوزخ را نمى‌شنوند؛ و در آنچه دلشان بخواهد، جاودانه خواهند بود. (١٠٢)

وحشتِ بزرگ، آنها را اندوهگين نمى‌كند؛ و فرشتگان به استقبالشان مى‌آيند، و مى‌گويند: اين همان روزى است كه به شما وعده داده مى‌شد. (١٠٣)

روزى كه آسمان را چون طومارى در هم مى‌پيچيم، سپس همان گونه كه آفرينش را آغاز كرديم، آن را باز مى‌گردانيم؛ اين وعده‌اى است بر ما، و به يقين آن را انجام خواهيم داد. (١٠٤)

در «زبور» بعد از ذكر [تورات‌] نوشتيم: «بندگان شايسته‌ام وارث حكومت زمين خواهند شد.» (١٠٥)

در اين، پيام روشنى است براى گروه عبادت‌كنندگان پروردگار). (١٠٦)

ما تو را جز براى رحمت جهانيان نفرستاديم. (١٠٧)

بگو: «تنها چيزى كه به من وحى مى‌شود اين است كه معبود شما خداى يگانه است؛ آيا تسليم حق مى‌شويد و بتها را كنار مى‌گذاريد)»؟! (١٠٨)

اگر باز روى‌گردان شوند، بگو: «من به همه شما يكسان هشدار مى‌دهم؛ و هر چند نمى‌دانم اين وعده عذاب كه به شما داده مى‌شود نزديك است يا دور! (١٠٩)

او سخنان‌آشكار را مى‌داند، و آنچه را كتمان مى‌كنيد نيز مى‌داند و چيزى بر او پوشيده نيست). (١١٠)

و من نمى‌دانم شايد اين آزمايشى براى شماست؛ و مايه بهره‌گيرى تا مدّتى معيّن).» (١١١)

و پيامبر گفت: «پروردگارا! بحق داورى فرما و اين طغيانگران را كيفر ده). و پروردگار ما خداوند رحمان است كه در برابر نسبتهاى نارواى شما، از او استمداد مى‌طلبم.» (١١٢)