ترجمه قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٦ - سوره الاعراف ٧

ولىّ و سرپرست من، خدايى است كه اين كتاب را نازل كرده؛ و او صالحان را سرپرستى مى‌كند. (١٩٦)

و كسانى را كه جز او مى‌خوانيد، نمى‌توانند ياريتان كنند، و نه حتّى خودشان را يارى دهند؛ (١٩٧)

و اگر آنها را به هدايت فراخوانيد، نمى‌شنوند؛ و آنها را مى‌بينى كه با چشمهاى مصنوعيشان به تو نگاه مى‌كنند، امّا چيزى را نمى‌بينند!» (١٩٨)

به هر حال با عفو و مدارا رفتار كن، و به كارهاى شايسته دعوت نما، و از جاهلان روى بگردان و با آنان ستيزه مكن). (١٩٩)

و اگر وسوسه‌اى از شيطان به تو رسد، به خدا پناه بر؛ كه او شنونده و داناست. (٢٠٠)

پرهيزگاران هنگامى كه گرفتار وسوسه‌هاى شيطان شوند، به ياد خدا و پاداش و كيفر او مى‌افتند؛ و در پرتو ياد او، راه حق را مى‌بينند و در اين هنگام بينا مى‌شوند. (٢٠١)

و مشركان را برادرانشان از شياطين پيوسته در گمراهى پيش مى‌برند، و در اين راه كوتاهى نمى‌كنند. (٢٠٢)

هنگامى كه در نزول وحى تأخير افتد، و آيه‌اى براى آنان نياورى، مى‌گويند: «چرا از پيش خود، آيه‌اى انتخاب نكردى؟!» بگو: «من تنها از چيزى پيروى مى‌كنم كه از سوى پروردگارم بر من وحى مى‌شود؛ اين آيات وسيله‌هاى بصيرت از جانب پروردگارتان، و مايه هدايت و رحمت است براى گروهى كه ايمان مى‌آورند.» (٢٠٣)

هنگامى كه قرآن خوانده شود، گوش فرا دهيدوخاموش باشيد؛ شايد مشمول رحمت خدا شويد. (٢٠٤)

پروردگارت را در درون خود، از روى تضرّع وخوف، آهسته وآرام، صبحگاهان وشامگاهان، ياد كن؛ و از غافلان مباش. (٢٠٥)

آنها كه در مقام قرب نزد پروردگار تو هستند، هيچ گاه از عبادتش تكبّر نمى‌ورزند، و او را تسبيح مى‌گويند، و تنها براى او سجده مى‌كنند. (٢٠٦)