قاعده لاضرر، ترجمه القواعد الفقهية - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٤ - روايات خاص از طريق شيعه

اين روايت دلالت دارد بر اين‌كه اصل حكم عدم جواز اضرار به ديگرى- هر چند اين اضرار به واسطه تصرّف در ملك مباح خود شخص باشد- براى راوى معلوم بوده، به همين خاطر از جواز يا عدم جواز اضرار سؤال نكرده، بلكه سؤال از اين است كه چه مقدار فاصله شود تا اضرار صورت نگيرد؟

اين كه عدم جواز اضرار براى راوى مفروغ عنه بوده، ممكن است به دليل يكى از امور ذيل باشد:

١. اين حكم حكمى متعارف بين عقلاست، و در اين‌گونه موارد عرف عقلا اضرار به غير را جايز نمى‌داند.

٢. عمومات «لا ضرر» كه در روايات سابق به آن اشاره كرديم بين مسلمانان شايع بوده و همه مى‌دانستند.

٣. رواياتى از ائمه قبلى عليهم السلام در خصوص اين‌كه لازم است بين دو چاه، هزار يا پانصد ذراع فاصله باشد، باعث شده راوى اصل حكم را بداند.

در هر حال، نحوه استدلال به اين روايت نيز، مانند روايت سابق است؛ تنها وجه تفاوت اين است كه در روايت سابق، مورد سؤال تصرف در چاههاى موجود بود، و در اين روايت سخن بر سر احداث چاه جديد است.