ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٤٠٢

ميكنند، و از خدا دستگيرى ميخواهند تا نسبت بفرزندشان لطف كند تا ايمان آورد، و به فرزند خود ميگويند:

((وَيْلَكَ آمِنْ)) واى بر تو به روز قيامت و به آنچه كه محمّد ٦ ميگويد ايمان بياور.

((إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ)) كه وعده الهى در مورد برانگيختن مردگان، و حشر و نشر و ثواب و عقاب.

((فَيَقُولُ: ما هذا إِلَّا أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ)) يعنى: اين قرآن و آنچه كه مرا بسوى آن فرا ميخوانيد جز افسانه‌هاى پيشينيان چيزى نيست، و اينها هيچ حقيقتى ندارند.

و از ابن عباس و ابى العاليه و سدى و مجاهد نقل شده است كه اين آيه درباره عبد الرحمن به ابى بكر نازل شده است كه پدر و مادرش او را وادار به اسلام كردند، و بسيار بر او اصرار نمودند، گفت: براى من عبد اللَّه بن جدعان و بزرگان قريش را زنده كنيد تا درباره آنچه كه مى‌گوييد از آنان بپرسم؟[١].

از قتاده و حسن و زجاج نقل شده است كه آيه عموميت دارد و شامل هر كافرى كه با پدر و مادر خود بد رفتار است ميشود، و ميگويند: بدليل آنكه بدنبال اين آيه ميگويد:

((أُولئِكَ الَّذِينَ حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ فِي أُمَمٍ)) يعنى در زمره امتهايى شايسته عذاب گرديده‌اند.

((قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِمْ مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ)) و پيش از آنان از جنيان‌

[١] تفسير ابن عبّاس صفحه ٣١٢.