ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٤٠٤

فلانى را تازيانه زدند، و بعضى هم گفته‌اند يعنى: پيش از آنكه آنان را وارد جهنم كنند، آتش جهنم بر آنان عرضه شده است، تا سختى و عذاب آن را به‌بينند.

((أَذْهَبْتُمْ طَيِّباتِكُمْ فِي حَياتِكُمُ الدُّنْيا)) يعنى: به آنان گفته ميشود كه نعمتها و لذتهاى دنيا را بر نعمتها و لذتهاى بهشتى ترجيح داديد.

((وَ اسْتَمْتَعْتُمْ بِها)) يعنى: در لذّات دنيا فرو رفته از آنها بهره‌مند شديد، بعضى گفته‌اند: اين لذات كه از آن بهره برده‌اند رزقهاى نيكو است كه خداوند ميفرمايد: آن را در راه بر آوردن خواسته‌هاى نفسانى و لذت هاى زودگذر دنيا صرف نموديد، و آن را در راه رضاى الهى صرف ننموديد.

همين كه خداوند بزرگ كفار را بخاطر بهره بردارى از روزى و لذتهاى دنيا مورد نكوهش قرار داد، رسول خدا ٦ و امير المؤمنين (ع) زهد را پيشه خود ساخته، از ناز و نعمت پرهيز كردند.

روايت شده است عمر بن الخطّاب گويد:

«رسول خدا ٦ در منزل ام ابراهيم بود اجازه گرفتم و بر حضرتش وارد شدم، حضرت روى قطعه‌اى از بوريا دراز كشيده بود و نيمى از بدن آن حضرت روى خاك بود، و زير سرش بالشى قرار داشت كه از ليف خرما پر شده بود، سلام كردم، نشستم و گفتم: يا رسول اللَّه تو پيامبر خدا و برگزيده از ميان بندگان هستى، كسرى و قيصر بر كرسيهاى زرنگار و فرشهاى حرير و ديبا تكيه ميكنند.

رسول خدا ٦ فرمود: آنان مردمى هستند كه نعمتهايشان را در همين دنيا نقد تحويل گرفته‌اند، و بزودى هم از آنان گرفته خواهد شد، امّا