ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٠٧ - ترجمه آيات

سوره زخرف- آيات ٢٦- ٣٠

[سوره الزخرف (٤٣): آيات ٢٦ تا ٣٠]

(وَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ لِأَبِيهِ وَ قَوْمِهِ إِنَّنِي بَراءٌ مِمَّا تَعْبُدُونَ (٢٦) إِلاَّ الَّذِي فَطَرَنِي فَإِنَّهُ سَيَهْدِينِ (٢٧) وَ جَعَلَها كَلِمَةً باقِيَةً فِي عَقِبِهِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ (٢٨) بَلْ مَتَّعْتُ هؤُلاءِ وَ آباءَهُمْ حَتَّى جاءَهُمُ الْحَقُّ وَ رَسُولٌ مُبِينٌ (٢٩) وَ لَمَّا جاءَهُمُ الْحَقُّ قالُوا هذا سِحْرٌ وَ إِنَّا بِهِ كافِرُونَ (٣٠))

ترجمه آيات:

٢٦- و هنگامى كه ابراهيم به پدرش و قومش گفت: من از آنچه شما ميپرستيد بيزارم.

٢٧- مگر از پرستش خدايى كه مرا آفريده است كه براستى او همين زوديها مرا هدايت خواهد كرد.

٢٨- و امامت را در نسل ابراهيم مقامى ثابت قرار داد، تا بازگشت نمايند ٢٩- بلكه (اينان را عذاب نكردم) و خودشان و پدرانشان را از نعمتها برخوردار ساختم، تا آنكه حق و پيامبرى روشنگر بسويشان آمد.

٣٠- و هنگامى كه حق به ايشان روى آورد گفتند: اين سحرى است، و ما نسبت به آن كافر هستيم.