ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٤ - تفسير

[سوره هود (١١): آيات ١٥ تا ١٦]

(مَنْ كانَ يُرِيدُ الْحَياةَ الدُّنْيا وَ زِينَتَها نُوَفِّ إِلَيْهِمْ أَعْمالَهُمْ فِيها وَ هُمْ فِيها لا يُبْخَسُونَ (١٥) أُولئِكَ الَّذِينَ لَيْسَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ إِلاَّ النَّارُ وَ حَبِطَ ما صَنَعُوا فِيها وَ باطِلٌ ما كانُوا يَعْمَلُونَ (١٦))

ترجمه:

هر كس طالب زندگى دنيا و زيور آن باشد ما پاداش اعمال آنها را در دنيا بطور كامل بدهيم، و چيزى از آن كم گذارده نخواهد شد (١٥) و اينان كسانى هستند كه در آخرت جز آتش دوزخ نصيبى ندارند و هر چه در دنيا انجام داده‌اند از بين رفته است و كارهايى را كه ميكرده‌اند (چون براى خدا نبوده) بيهوده و هدر است (١٦).

شرح لغات:

زينت: آراستن چيزى است بوسيله چيز ديگرى از جامه و زيور.

توفية: اداى حق بتمامى و بطور كامل.

بخس: نقصان حق. و هر ستمگرى را «باخس» گويند از باب اينكه با ستم در حق ديگران نقصان وارد كند.

تفسير:

(مَنْ كانَ يُرِيدُ الْحَياةَ الدُّنْيا وَ زِينَتَها) هر كس زيور دنيا و سرور و شادمانى آن را خواهد و طالب آخرت نباشد.

(نُوَفِّ إِلَيْهِمْ أَعْمالَهُمْ فِيها وَ هُمْ فِيها لا يُبْخَسُونَ) ما پاداش اعمال آنها را در دنيا بطور كامل‌