ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٥ - شرح لغات

[سوره هود (١١): آيات ٩ تا ١١]

(وَ لَئِنْ أَذَقْنَا الْإِنْسانَ مِنَّا رَحْمَةً ثُمَّ نَزَعْناها مِنْهُ إِنَّهُ لَيَؤُسٌ كَفُورٌ (٩) وَ لَئِنْ أَذَقْناهُ نَعْماءَ بَعْدَ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُ لَيَقُولَنَّ ذَهَبَ السَّيِّئاتُ عَنِّي إِنَّهُ لَفَرِحٌ فَخُورٌ (١٠) إِلاَّ الَّذِينَ صَبَرُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِكَ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ كَبِيرٌ (١١))

ترجمه:

و اگر ما انسان را برحمتى از جانب خويش برخوردار سازيم و سپس آن را از (روى مصلحت از) وى بگيريم او نوميد و كفران پيشه گردد (٩) و اگر او را پس از محنتى كه بدو رسيده نعمتى بدهيم گويد: بديها از من دور شده و شادمان گردد و بخود فخر كند (١٠) جز آن كسانى كه صبر نموده و كارهاى شايسته كرده‌اند كه براى آنها آمرزش و پاداش بزرگى است (١١).

شرح لغات:

ذوق: چشيدن مزه چيزى با دهان، و اينكه خداى سبحان حلال كردن لذتها را بانسان بنام چشيدن ناميده از باب سرعت زوال آنها است چنانچه مزه چيزهاى چشيدنى بسرعت زوال پذيرد.

كندن چيزى است از جاى خود.

قطع اميد از چيز. و مقابل آن: رجاء و اميد است.