ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١١٨ - تفسير

ترجمه:

و ما موسى را نيز با آيه‌هاى خويش و حجت و برهان روشن (و آشكار) بسوى فرعون برسالت فرستاديم (٩٦) بسوى فرعون و بزرگان قوم وى، ولى آن مردم دستور فرعون را پيروى كردند اما دستور فرعون روى رشد (و صلاح مردم و خير خواهانه) نبود (٩٧) و در روز قيامت پيشاپيش آنها برود و بدوزخ واردشان كند و (دوزخ) بد جايگاه وروديست (٩٨) و در اين دنيا و روز قيامت بلعنت دچار گشتند و چه عطا (و بهره) بدى داده شدند (٩٩) اين خبرهاى دهكده‌ها است كه بر تو حكايت كنيم كه بعضى از آنها (هنوز) بر پا است و (بعضى) از بين رفته (و نابود) شده‌اند (١٠٠) و ما بدانها ستم نكرديم بلكه خود آنها بر خويشتن ستم كردند و چون فرمان پروردگار تو بيامد خدايان آنها (و بتهاشان) بدرد آنها نخوردند و جز زيان و خسران بر آنها نيفزودند (١٠١) و اين چنين بود بر گرفتن پرودگارت هنگامى كه اهل دهكده‌ها را كه ستمگر بودند بر گرفت كه براستى بر گرفتن (و انتقام) او دردناك و سخت است (١٠٢) و در اين جريان عبرتى است براى كسى كه از عذاب آخرت بترسد و آن روزى است كه همه مردم در آن گرد آيند و روزى است كه همه در آن حضور يابند (١٠٣).

شرح لغات:

قدم- يقدم- القوم قدماً: بمعناى پيشاپيش رفتن بر مردم.

رفد: كمك. و رفد بمعناى عطا نيز آمده ولى از همين معنا گرفته شده چون كمكى است از طرف شخص عطا كننده.

حصيد: بمعناى (محصود) چيده شده، و اصل آن از «حصد» بمعناى درو كردن زراعت است. و گويند: «حصدهم بالسيف» يعنى آنها را با شمشير كشت.

تتبيب: از «تبت يده» گرفته شده و بمعناى خسران و زيان است.

تفسير:

خداى سبحان در اين آيات داستان موسى ٧ را بدنبال قصه ساير انبياء بيان فرموده.