ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٩ - شأن نزول

[سوره هود (١١): آيه ٥]

(أَلا إِنَّهُمْ يَثْنُونَ صُدُورَهُمْ لِيَسْتَخْفُوا مِنْهُ أَلا حِينَ يَسْتَغْشُونَ ثِيابَهُمْ يَعْلَمُ ما يُسِرُّونَ وَ ما يُعْلِنُونَ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ (٥))

ترجمه:

هان بدانيد كه آنها دلهاى خويش را (از استماع و فهم سخنان حق) بگردانند تا خود را از وى مخفى كنند، آگاه باشيد كه اينان وقتى خود را در جامه‌ها به پيچانند خدا آنچه را نهان كنند و هر چه را آشكار سازند ميداند كه او بمكنونات دلها آگاه و دانا است (٥)

شرح لغات:

ثنى: بمعناى پيچيدن. و عطف و استثناء هم از همين معنى و همين باب است، زيرا عطف كردن چيزى بچيزى بمعناى پيچاندن و ارتباط چيزى بچيز ديگر است، و استثناء نيز عطف چيزى است به اخراج و بيرون بردن آن از چيز ديگر.

شأن نزول:

ابن عباس گفته: اين آيه درباره اخنس بن شريق نازل گشته كه مردى شيرين- زبان بود و در ظاهر رسول خدا- ٦- را با چرب زبانى ديدار ميكرد ولى در دل دشمنى خود را با آن حضرت پنهان ميداشت. و عياشى بسند خود از امام باقر- ٧- روايت كرده كه فرمود: جابر بن عبد اللَّه بمن خبر داد كه مشركين هر وقت رسول خدا- ٦- را ديدار ميكردند سر و گردن خود را با جامه مى‌پوشاندند كه حضرت آنها را نبيند، و دنبال اين جريان بود كه آيه فوق نازل گرديد.